روايت ديگر نيز در وسائل آمده است كه : « عن ابي عبدالله في الماء الاجن يتوضاء منه الا ان تجد ماء غيره فتنزه » « 1 » امام صادق ( ع ) فرمودند : اگر در جائى كه آب تميز ميسر باشد ، بايد از آب كثيف دورى كرد و الا از آب متغير به كثافت مىتوان وضو گرفت . سند و دلالت روايت سابق براى حرمت و بطلان وضو نارسا است و روايت سوم صريح در كراهت است . از اين رو فقهاء نهى در روايات را حمل بر كراهت نموده‌اند و روايت سماعه « 2 » نيز شاهد بر لزوم اجتناب است . سوم : آب كثيف چون از مواد آلى اشباع شده و تغيير رنگ يا بو يا طعم در آن صورت گرفته ؛ فرمانهاى آن « جانوران ذره بينى بى آزار » فرسوده و كاملًا تسليم دشمن « ميكروب‌ها و مواد آلى فسادپذير » واقع مىگردند و محل آن ، محيط مساعد براى ميكروب‌ها شده است و سريع رشد و زياد مىشوند . از اين رو چنين آبى مثل آب مضاف صلاحيت براى پاك كنندگى و براى وضو و غسل ندارد و كانون ميكروب‌ها و باكترىهاست و استعمال آن ضرر دارد ، حتى براى شستن محل استنجاء « 3 » ( زيرا طبق قواعد بهداشتى بايد سوارخ‌هاى بدن و كليه ورود و خروج بدن را از حمله ميكروب‌ها نگاهدارى كرد ) - و استحباب مضمضه « 4 » و استنشاق « 5 » و باز كردن چشم در حال شستن صورت ، همهء آن‌ها نشان از آن دارد كه آب وضوء بايد تميز باشد . فقهاء شيعه از جمله « شهيد اول ( عليه الرحمه ) در لمعه مىفرمايد : مستحب است بين آب چاه نوشيدنى و فاضلاب و محل مدفوع فاصله باشد . و آن فاصله در زمين سخت پنج ذراع و در زمين سست هفت ذراع باشد . مگر آن كه

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، جلد اول ، ص 78 . ( 2 ) . وسائل الشيعه ، جلد اول ، ص 78 . ( 3 ) . پاك كردن محل خروج مدفوع . ( م ) ( 4 ) . آب را در دهان ريخته و قرقره نمائيم . ( م ) ( 5 ) . مقدارى از آب را در داخل بينى ريخته و به طرف بالا بكشيم . ( م )