( برخى ) از ساعات شب و اطراف روز ( پروردگارت را ) تسبيح گوى ؛ باشد كه ( از الطاف الهى ) خشنود شوى ! » اين آيه نيز اين مطلب را اشاره دارد كه با اذكار و تسبيحات در شب و روز مقام رضا و تسليم به دست مىآيد . زيرا شخص مؤمنِ نماز گزار ، به مبدأ معتقد است و همه‌ى امور را به اراده‌ى حق مىداند و پيوسته در نماز و غير نماز ، از او استعانت مىجويد . و مىداند كه غير خدا منشأ اثرى نيست و همه‌ى خير و سعادت و خوشى و لذّت نزد او است ، از اين رو از انس با حق لذّت مىبرد و از صدمات و مشكلات زندگى نمىهراسد و در شدائد خود را نمىبازد ، زيرا آن را از جانب محبوب و معشوق حقيقى خود مىداند و مىگويد : آنچه از دوست رسد نيكوست ، و يقين دارد كه گره‌ى حل مشكلات ، به دست قدرت خداوند گشوده مىشود . لذا پيوسته بردبار و شكيبا و قانع و شكرگزار و راضى به قضا و تسليم امر الهى است . و هيچ احساس تلخى و سختى نمىكند ، بلكه مقام مؤمن به آنجا مىرسد كه از همين مشكلات و ابتلائات لذّت مىبرد . بر خلاف آنهايى كه به مبدأ معتقد نيستند ، اين دسته آن نشاط قلبى و لذتِ قرب ، و انس با حضرت حق را ندارند و تمام توجه آنها به ماديات است و در مشكلات زندگى ، زود خود را مىبازند و تكيه‌گاهى ندارند . و گاهى دست به خودكشى مىزنند ، آمار خودكشى نشان مىدهد كه اكثر آنها از ماديين و كسانى هستند كه به مبدأ اعتقاد و علاقه ندارند و اهل نماز و