مقدمه بسم الله الرحمن الرحيم قرآن كتاب آسمانى خاتم الانبياء است . اعجازى كه تا جهان باقى است ، تداوم خواهد داشت و كسى را ياراى معاندت با عبارات بليغ و مفاهيم درخشانش نخواهد بود . بنابراين همواره به تفسير و تبيين آن براى كشف و استخراج نيازهاى بشرى از اصول كلى آن نيازمنديم . در عصر نزول قرآن كريم ، به جهت محدود بودن علوم بشرى ، چه بسا آيات قرآن ، داراى چنان وضوحى بود كه كمتر محتاج تفسير و تبيين مىشد . در همان عصر پيامبر مكرم اسلام حضرت محمد بن عبدللَّه صلى الله عليه و آله مسئوليت تبيين قرآن را عهده دار بودند . وَ ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ إِلَّا لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ . « 1 » ما قرآن را نازل نكرديم مگر به خاطر اينكه حقيقت را در آنچه كه مردم در آن اختلاف مىكنند روشن كنى و براى اهل ايمان هدايت و رحمت باشد . بر مقتضاى اين آيه شريفه ، بر حضرت لازم است تفسير و تبيين قرآن و رفع اختلاف مردم را عهده دار باشند . بعد از آن حضرت ، اوصياء طاهرينش عليهم السلام هر كدام برگرفته‌هاى از رسول خدا را يكى پس از ديگرى ابلاغ نمودند تا چيزى از

--> ( 1 ) - نحل ، 64 .