عشق حضرت به شهادت يكى ديگر از فضائل حضرت ، هراس نداشتن از مرگ و عشق سرشار براى رسيدن به فيض شهادت است . آرامش او در ليلة المبيت و خواب گوارايش در بستر پيامبر صلى الله عليه و آله كه موجب نزول آيه 207 سوره بقره گشت ، قابل توجه‌است . نيز در خطبه 156 گوشه‌اى از حزن و اندوه امام عليه السلام را به‌خاطر شهيد نشدنش در جنگ احد ديديم . آن حضرت در خطبه 5 عشق خود را به مرگ چنين بيان نموده‌است : « واللَّهِ لَابْنُ ابيطالبٍ آنَسٌ بِالمَوْتِ مِنَ الْطّفْلِ بِثَدْىِ امِّهِ » . به خدا سوگند اشتياق فرزند ابوطالب به مرگ از اشتياق طفل به پستان مادر بسى بيشتر است . حضرت در ميدان نبرد صفين ضمن تحريض و ترغيب سپاهيان خود به شجاعت ، و مذمت فرار از شهادت مىفرمايد : « إن اكْرَمَ الْمَوْتِ القَتْلُ وَالَّذى نَفْسُ ابِن ابيطالبٍ بِيَدِهِ ، لَالْفُ ضَربَةٍ بِالسَّيْفِ اهْوَنُ عَلَىَّ مِنْ مَيْتَةٍ عَلَى الْفَراشْ فِى غَيرِ طَاعَةِ اللَّهِ » . « 1 » برترين مرگها كشته شدن در راه خداست . سوگند به كسى كه جان فرزند ابوطالب در قبضهء قدرت اوست ، تحمل هزار ضربه شمشير برمن آسان‌تر است از مرگ در رختخواب و به دور از طاعت فرامين پروردگار . به هرحال فضائل آن حضرت بدان حد زياد است كه بىترديد تاريخ هيچ‌كس را در اسلام بعد از حضرت رسالت ، در رتبهء او بلكه بسيار پايين‌تر از او قرار نمىدهد . ابن ابىالحديد آورده‌است كه « عبداللَّه بن شداد » مىگفت : حاضرم مرا آزاد بگذارند و از صبح تا شام فضل على عليه السلام را بگويم و آنگاه گردنم

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبه 123 .