صدام در فكر است ، وقتى كه ارتش ملى شده ، با ارتش ملى نمىشود جنگيد . همه اين وظيفه را درك كرده‌اند و در دهات اين طرف و آن طرف ايران ندارد . تمام كسانى كه زندگى مىكنند ، خودشان را مكلف مىكنند و مىگويند كه آقا من چه كار كنم ؟ كه اين خود نعمتى است . جوان ، پير ، زن و مرد از دهات برخاسته و به شهر مىآيند و مسأله‌اش را از ما مىپرسند كه آقا من الان چه كار كنم ؟ پس اين نعمتى است كه همه ملت خودش را در مقابل دشمن مىبيند و همه اين ايران جبهه جنگ شده است و ملت در حال جنگ است . ملتى كه بر پا شود و تا آخرين نفس بجنگد ، به دستور على عليه السلام اين ملت شكست نخواهد خورد . برادران عزيز ، مردم را در جريان جزئيات كار قرار دهيد و براى مردم روشن كنيد تا مردم بفهمند كه اين جنگ يك حادثه تحميلى و غير اختيارى است و پيش آمده است . و همه ما بايد از جا برخيزيم و به عنوان كمك ، حاضر به جنگ شويم . منتها روشن كنيم كه وظيفه همه شمشير به دست گرفتن نيست . همه بايد بجنگند ؛ پيرزن با پختن نان ، آن پيرمردى كه قدرت گرفتن اسلحه را ندارد ، با شخم زدن زمين و آن ديگرى با به راه انداختن كارخانه و آن دانشجو و دانش آموز با مشغول شدن به وظيفه شخصى خود . همه اين‌ها براى ساختن يك كشورى و پيروز شدن بر دشمنى است . و اين بشارت را به شما بدهم كه پس از اندكى از پيروزى ، اگر خداوند توفيق اين را به ما بدهد كه انجام وظيفه كنيم ، مطمئن باشيد كه پس از هر جنگى ، اهالى آن كشور جنگ‌زده يك رشد و تكامل و جهشى در ابعاد مختلف پيدا خواهند كرد . و از اين رو ، آلمان پس از شكست خوردن ، عده‌اى از آنها مىگفتند خوب شد اين جنگ براى ما پيش آمد ، گر چه آنها هزارها و ميليون‌ها تلفات جانى و مالى دادند ، اما گفتند اين جنگ به ما آموخت كه بايد از نو زندگى صورت گيرد . پس از اين جنگ مطمئن باشيد كه ايران با مدتى بسيار اندك در كشاورزى ترقى مىكند ، در صنعت تكامل مىكند ؛ و حتى در تشكيل زرادخانه‌هاى اسلحه‌سازى ؛ البته اسلحه‌سازى و نابود كردن بشر در