انسان بيشتر تأمّل مىكند و از كردار آنان آگاه‌تر مىشود ، تعجب و تحيّرش بيشتر و عظمت روح آنان روشن‌تر . و اين كه انسان كامل تحيّرش بيشتر و عظمت روح آنان روشن‌تر . و اين كه انسان كامل چيست و چگونه بايد باشد ، براى متأمّل واضح‌تر مىگردد . اينجا است كه هر انسانى خود را در مقابل دريايى از شكوه و جلال و كوهى از عظمت و بلندى و آسمانى از وقار و اخلاق مىبيند ، و به حقيقت روشن مىشود كه نسل بشرى ، پس از گذشت زمانى در حدود هفت هزار سال از تولدش بايد با اعتراف به كودكى خويش ، در كلاس اول انسانيت ، در برابر اين معلمان معنويت و عرفان و ابعاد غير متناهى صفات انسانى و الهى آنان خاضع شود و از يادش نرود كه آن بزرگ حكيم ، و متأله عظيم و قديم ، لقمان تمام انسان ، و انسان حقيقى مجسم در لقمان به فرزند نسل و نسبى و بلكه به فرزند هر نسل و نسبى چنين مىگفت : فرزندم در مقابل اين معلمان براى تكامل برخيز و براى تعلم بنشين و آن چنان نزديكش شو كه زانويت مزاحم زانويشان و گوشت آماده بيانشان و قلب مهيّاى تعاليم‌شان و روانت همراه پروازشان و مرغ جانت قرين آشيانشان گردد . و اگر چنين باشيم ، و نه موقت بلكه دائم و پيوسته ، آن گاه ميسور است كه حظّى از اوج كمالات آنها را دريابيم . از سخن تا حدى به دور افتادم . آنها در مرحله تربيت ، تعاليمشان توأم با رحمت بودند . و به راستى و نه به ظاهر آنها بشر را فرزندان خويش مىديدند و روح آموزش و تعليم و تدريسشان ، مهر و عنايت بود . من اولًا به خود تلقين مىكنم و سپس به همه كسانى كه در معرض اين هستند كه فردى و يا افرادى را زير نظر بگيرند ، و بسيار اندك‌اند كسانى كه چنين نباشند ، توصيه مىكنم كه در اين فضيلت دقت كنند و اين رويه را در بارهء فرزندان جسمى و روحى و قانونى و حقوقى و بلكه همه دوستان خويش مرعى دارند . و بىترديد نتيجه مطلوبى به سرعت خواهند گرفت .