على عليه السلام نشسته بود و صبيان و بچه‌ها ( كه كاغذ پيدا نمىشد ) مشق‌ها را آوردند و گذاشتند جلوى على ابن ابىطالب عليه السلام كه كداميك از ما بهتر نوشته‌ايم ؟ على عليه السلام آن‌جا براى بچه‌ها چيزى نمىگويد ، اما براى من مىگويد ، براى بزرگ‌ها مىگويد ، براى مجلسيان مىگويد . از آن روز به دقت على ، چشم او شما را مىبيند . فرمود : من اگر بگويم خط اين آقا خوب است ، يا خط آن آقا . . . ، اين يك حكومتى است ، قضاوتى است كه در بارهء اين‌ها مىكنم . نه ، من الان قضاوت نمىكنم . يك چيزى فرمود . گفت برويد به استادتان بگوييد ( حالا نمىگويم ) اگر سه تا شلاق بيشتر به شما بزنند ، مىآيم آنها را قصاص مىكنم . يك حكم شرعى براى آنها گفت و قضاوت نكرد ؛ براى همين : « من هذه قضاوة ؟ » . اين يك قضاوتى است . شما وقتى كه صحبت مىكنيد ، در بارهء عرض مردم قضاوت مىكنيد . اين محوطه مقدس كه داريد مىبينيد ، اين‌جا قضاوتگاه اعراض مردم است ، قضاوتگاه اعمال مردم است . نكند يك وقتى در قضاوتتان انحراف پيدا كنيد كه نخواهيد كرد . ان شاء اللَّه . اما بشر بايد متوجه مردم بشود . يك نكته ديگرى كه در بارهء همين موضوع است ، عرض مىكنم . خدا را فراموش مكن ، در جايى كه دست شما مىخواهد تقسيم كند . البته فقط تقسيم مال نيست ، تقسيم مرتبه مىخواهيد بكنيد ، تقسيم پست مىخواهيد بكنيد ، كسى را در جايى قرار بدهيد . ببينيد به چه كسى چه مرحله‌اى را مىگويد ، چه پستى را به چه كسى مىدهد . يكى از جرم‌هاى نابخشودنى از حيث روايات ما اين است كه يك مقامى را بر فردى كه او لايق نباشد بدهيد . يكى از مهم‌ترين جنايات است . نكند خداى ناكرده در اين باره روابط بر ضوابط حكومت كند و تخلف از احكام الهى بشود . وقتى كه تقسيم مىكنيد ، روابط را ملاحظه نكنيد ، ضوابط را ملاحظه بكنيد : « عِنْدَ يَدِكَ إِذَا قَسَمْت » را ببينيد . بايد ملاحظه حال مردم را بكنيد . روزى پيغمبر گرامى به ابى ذر - رضوان اللَّه عليه - فرمود : ابى ذر ! ( اين نكته‌اى است براى اين كه حالا اگر چنان چه شما به نالايق جا هم داديد ، آن هم نبايد اين معنا را بپذيرد ) من تو را دوست دارم ، تو آدم ضعيفى هستى از نظر مديريت ( اين جمله يادتان باشد ) ابى ذر تو ضعف دارى از نظر