جايز ، خوردن‌هاى جايز ، مسافرت‌هاى حلال ، لباس پوشيدن‌هاى حلال ، تمتع شهوت حلال ، مسكن و نشستن در جاى حلال و تمتع حلال و كارهاى حلال همه اين‌ها به يك بيان بخشى از دنياى مذمومه خواهد بود ، به اين بيان كه مىخواهيم بگوييم ؛ زيرا تمتع يك انسانى به نحو حلال ، چون يك دفعه براى انسان به نحو هدف ملاحظه مىشود . يك وقت اين تمتع و استفاده‌هاى حلال به نحو وسيله ملاحظه مىشود . به تعبير ديگر و اصطلاح خودمان ، انتفاعات حلال شما گاهى مقدمه براى هدف‌هاى عالى الهى و انسانى است و گاهى اين انتفاعات شما به عنوان مستقل موضوعيت دارد ، نه طريقيت براى يك امر ديگرى ؛ مثلًا اگر كسى سوار ماشين بشود و از اين‌جا بخواهد برود كاشان و برگردد ، اين حركت و انتفاعى است كه شما از اين جهان برديد ، گاهى به عنوان استقلال و هدف است . و گاهى به عنوان مقدمه و وسيله ، كار لازمى در كاشان داريد ، انجام وظيفه‌اى را اراده كرده‌ايد . در طريق انجام آن وظيفه صحيح الهى سفر كرديد و برگشتيد . اين عمل شما اين انتفاع شما اين رفتن و برگشتن شما اين فعل حلال شما ، مقدمه يك هدف بزرگى است . پس اين دنيا نيست . اما اگر كسى بخواهد اين مسافرت را و امثال اين سفرها را فقط براى هواى نفس انجام بدهد ، فقط براى اين كه حظى برده باشد ، انجام بدهد ، فقط براى اين كه يك عملى است و خوشش مىآيد كه انجام بدهد ، اين مىشود دنيا ، منتها دنياى مذمومه مكروهه . پس ما يك دنياى مذمومه محرمه داريم و آن عبارت است از استفاده‌هاى غير جايز و نامشروع . و يك دنياى مذمومه مكروه داريم و آن عبارت است از انتفاعات حلالى كه به عنوان استقلال انسان ملاحظه كند . اگر كسى سر سفره رنگين بنشيند ، به اين جهت كه مىخواهد بخورد و از خوردن لذت ببرد ، اين صرف دنياست و آخرت نيست . اگر لباس نو مىپوشد به اين لحاظ كه خوشش مىآيد كه انسان لباس نو بپوشد و لباس متعدد بپوشد ، اين دنياى مكروهه است ، جزء دنياست . و همچنين مثال‌هاى ديگرى در اين باره ، يعنى كار را به عنوان اصالت انجام دادن .