9 . او را مصور اصلى - كه تصويرگر اجسام و هيئت بخش هياكل و شكل دهندهء اشباه عالم هستى است - در هيأتى بس نيكو آفريده است ، اعضا و اندام‌هايش را موزون ، اسكلتش را استوار و صورتش را زيبا قرار داده ؛ به گونه‌اى كه مبدء صنعتگر ، پس از اتمام خلقتش به خويشتن آفرين و تبريك گفته و چنين بر مىآيد كه اين تحسين به وسيلهء حصول رابطه و ائتلاف ميان عوالم علوى و سفلى تحقق يافته است : « صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ » . « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِى أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ » . « فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ » . « وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ » . 10 . او گرفتار فراموشى و نسيان است و بدين جهت در مقام تسميهء او ، تناسب نامش با اين صفت مراعات شده است ؛ چه آن كه انسان را مىتوان به اشتقاق كبير ، مشتق از كلمهء نسيان دانست . و از اين رو ، خداى وى در بارهء آدم - كه نخستين فرد و به منزلهء رب النوع اين جنس است - فرموده است : « وَ لَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً » . 11 . همهء عملكرد قلبى و جوارحى انسان - كه همانند پرندگانى از لانهء جنان و اركان ، يعنى مغز و اعضايش برون مىپرند - محط سؤال و مورد محاسبه‌اند و همانند طوق مسؤليت ، آويزهء گردن وىاند كه ليست تدوينى آن در روز رستاخيز به شكل كتابى مدوّن به دستش داده خواهد شد و اين كتاب در جلو چشمان صاحبش گشوده شده و او مأمور به خواندنش خواهد شد و به وى گفته مىشود كه ديگر نياز به حساب