2 . اطلاع وسيع و لازم از زبان مقصد و تسلط لازم بر ادبيات آن زبان . 3 . آگاهى از معانى و مفاهيم آيات و سوره‌ها به گونه‌اى كه معنا و مراد آيه را در حدود برخى از تفاسير بداند ؛ زيرا صِرف برگرداندن لغتى به لغت ديگر ، با عدم توجه به مقصود ، كافى نيست ، بلكه سبب خطا و اشتباه مىگردد . 4 . بهره‌مندى قابل توجهى از علم فقه و احكام شرعى ؛ زيرا قريب به پانصد آيه از آيات ، در بارهء احكام فرعى شرعىاست و نكاتى نيز در آيه‌هاى ديگر موجود است كه مورد استفاده در فقه قرار مىگيرد . 5 . آشنايى تا حد وسيعى به اخبار و احاديث اهل بيت عليهم السلام كه در شرح و تفسير ، اطلاق و تقييد و تعميم آيات الهى وارد شده ؛ چه آن كه آنان خاندان وحىاند و اهل خانه آشناترند به امور خانه تا ديگران . و طبق ادلّه قطعى ، روايات صحيح و معتبرى كه از معصومين صادر شده ، صلاحيت تخصيص عمومات كتاب و تقييد مطلقات و توضيح مبهمات و تبيين متشابهات آن را دارند ، و تمسّك به ظواهر آيات در مقابل اخبار معتبر و بىاعتنايى به آن اخبار ، امرى است باطل و مبنى بر طرح و كنار نهادن حجيت گفتار اهل بيت عليهم السلام ؛ در صورتى كه آيهء : « مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا » ، اخذ به گفتار پيامبر و آنان - كه جانشينان بر حق اويند - واجب است . و حداقل ، مفاد حديث ثقلين حجّيت قول آنهاست . پس بايد در عمل به كتاب خدا ، عِدل آن را نيز منظور داشت و جمع بين الدليلين نمود . 6 . از لوازم موفقيت مترجم ، تأمل در ترجمه‌هاى انجام شده توسط ديگر مترجمان محترم است ؛ زيرا بسا هست كه در فكر برخى از آنان ، ترجمه و توضيحى نسبت به كلمه و آيه‌اى آمده كه بسيار متين و مورد غفلت ديگران است . بنا بر اين ، براى مترجمى كه خود استعداد ترجمه دارد ، مانعى در استفاده از تعابير ديگران نيست و بايد از تجربه‌هاى آنان استفاده نمايد .