داده‌ايم ، هزاران فرشته الهى و همچنين ارواحى كه از ما آسيب ديده‌اند ، به سراغ ما خواهند آمد و ما گرفتار خواهيم شد . از اين رو ، از شنيدن نام مرگ وحشت داريم و گر نه مرغى كه در قفسى در ميان باغ وسيعى گرفتار شده است ، هر لحظه مىبيند كه اگر قفس بشكند ، او پرواز خواهد كرد و در اوج باغ با مرغان ديگر هم آواز خواهد شد و به آرزوى خود خواهد رسيد . اين مرغ ، پيوسته مترصّد اين است كه اين قفس بشكند و او پرواز كند و رهايى يابد . اگر انسان اين چنين باشد ، ديگر مرگ را كابوسى وحشتناك نمىپندارد و از آن نمىگريزد . به جمله‌اى كه مولاى متقيان امير مؤمنان در اين ارتباط بيان فرمود است ، توجه كنيد : وَ اللَّهِ لَابْنُ أَبِى طَالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ أُمِّه ؛ به خدا قسم ، انس و علاقه على بن ابى طالب به مرگ از علاقه طفل به پستان مادرش بيشتر است . بيان اين سخن كار هر كسى نيست و نظير امير مؤمنان بايد اين سخن را بگويد . دوستان عزيز ، بكوشيد از كسانى باشيد كه با شنيدن نام مرگ مسأله نجات از زندان در ذهن شما تداعى شود و به گونه‌اى خودسازى كنيد كه اگر مرگ به سراغ شما آمد ، شاد و خوشحال شويد و اين ميسّر نيست ، مگر اين كه روح خويش را قوى و مطمئن ساخته و اعمال خويش را زيبا و نيكو كنيد . قال الصادق عليه السلام : به حقيقت سوگند ميان شما و ديدن آنچه كه ما جزئيات آن را در عالم برزخ و قيامت بر شما مىشماريم ، جز دريچه مرگ چيزى حايل نيست و هنگامى كه اين دريچه باز شود ، همه وعده‌هايى كه ما به شما داده بوديم ، تحقق مىيابد . روزى امام كاظم عليه السلام از قبرستانى عبور مىكرد ، ديد عده‌اى جمع شده و مشغول كندن قبرى هستند . آن گروه گودالى را به اندازهء قامت انسانى حفر كرده و قسمتى از