عرض كردم هر گناهى انجام بدهيد ، قابل توبه است . گناهان دو جور است : گناهان اعتقادى و گناهان عملى . گناهان اعتقادى گناهان اعتقادى مهم‌تر است و گناهان عملى نسبت به آنها كوچك‌تر است . گناهان اعتقادى شرك است ، كفر است ، انكار مبدأ است ، انكار معاد است و امثال اين‌ها . . . اين‌ها گناهان بزرگ است ، و گناهان اعتقادى هم با توبه قابل قبول است ؛ يعنى اگر كسى مشرك بود - اعوذ باللَّه - و آمد و گفت : خدا ، من غلط كردم ، و توحيد آوردم ، خدا مىپذيرد و هيچ هم نمىگويد ، و مىگويد پذيرفتم ، قضا هم ندارد ، كفاره هم ندارد ، هيچى هم ندارد ! گناهان عملى گناهان فرعى ، گناه عمل انسان است ، مانند : زنا - اعوذ باللَّه - ، لواط ، ربا ، آدم كشى ، دروغ گفتن ، مال مردم خوردن ، تعدى به ناموس مردم كردن ، نماز نخواندن ، روزه خوردن ، حج را ترك كردن ، خيانت به جان مردم ، به ناموس مردم ، به مال مردم كردن . . . اين‌ها همه از گناهان عملى است . در ميان گناهان عملى ، من از دوستان مىپرسم كه كدام يك ، از گناهان عملى به عقيدهء شما خيلى مهم‌تر است ؟ من از مرحوم اصفهانى بزرگ ، در كتاب وسيلة النجاة ، خواندم . ايشان فرمود : من گشته‌ام گناهان كبيره را هيچ گناه كبيره‌اى بالاتر از ربا خوردن نيست . ربا از گناهان كبيره است . آدم كشتن از گناهان كبيره بزرگ است ؛ لواط كردن از گناهان كبيره است ؛ زناى آن زنى كه شوهر دارد و آن مردى كه زن دارد ، اين‌ها را مىگويند زناى محصنه ، و از گناهان كبيره است . همين گناهان كبيره را خدا باز با توبه مىپذيرد و مىآمرزد . يك آقايى آمد به قم و گفت : آقا ، من گناه كردم . من را ببريد و بزنيد ! گفتم : آقا در عصر پيغمبر و امام اين اتفاق افتاده است . على عليه السلام فرمود : چرا خودت را رسوا مىكنى ؟