گويند : بعضى از دوستان وى پس از مرگش او را در خواب ديدند و احوال پرسيدند . گفت : جايم خوب است و خدا مرا به واسطهء بيت « جاورت اعدائى » « 1 » مورد بخشش قرار داد . القرآن قال الإمام الباقر عليه السلام : هو حجّة اللَّه في الأرض ، و كلامه الصادق الناطق ، يشفع و يشفّع « 2 » لا يعذّب اللَّه قلباً و عاه ، خياركم من تعلّمه و علّمه « 3 » ، لا غنى دونه و لا فقر بعده « 4 » ، إذا قال المعلّم للصبيّ : « قل : بسم اللَّه الرحمن الرحيم » كتب برائة للصبىّ و لأبويه و للمعلّم . « 5 »

--> - در روز مرگ همچون بيدار شدن از خواب است و انسان ميان آن دو سوارى است در حركت . پس خواسته‌ها و نيت‌هاى خويش را با عجله به سرانجام برسانيد ؛ چرا كه عمرهاى شما تنها سفرى است از سفرها . اى ستاره‌اى كه عمرش كوتاه بود ! و عمر ستارگان سحر اين چنين است . ستارگان با آن جايگاه بالايى كه دارند ، كوچك ديده مىشوند ، در حالى كه كوچك نيستند . براى او سخن مىگويم و سپس در مقام عذرخواهى به او مىگويم : آنگاه كه اين خانهء درد و رنج را ترك كردى ، پيروز شدى . من همسايهء دشمنان خود شده‌ام ؛ امّا او در كنار پروردگار خويش جاى گرفت . چقدر تفاوت است ميان همسايگى من و همسايگى او ! از دورى تو شكايت مىكنم ، در حالى كه تو در مكانى هستى كه اگر بدى مردن نبود ، اكنون مزار من نيز همان جا بود . و فاصلهء شرق تا غرب بعد از آن پنج وجب ( بعد از ورود به قبر ) نزديك‌ترين مكان خواهد بود . اگر سخن بگويم ، اولين كلام من بردن نام تو خواهد بود و اگر خاموش باشم ، بدان كه در قلب من هستى . من به حسودان خود رحم مىكنم ، چقدر كينه در سينه‌هايشان پنهان كرده‌اند ! آنها خواستهء خدا را در مورد من ديدند و چشمان بهشتى و دل‌هاى جهنمى داشتند . گناهى نداشتم جز آن كه خواستم فضائل خويش را كتمان كنم ؛ امّا گويى خواسته باشم چهرهء روز را بپوشانم ! ( تاريخ مدينة دمشق ، ج 43 ، ص 222 ؛ الكنى والألقاب ، ج 1 ، ص 49 ) . ( 1 ) . جاورت أعدائي و جاور ربّه شتّان بين جواره وجوارى ( 2 ) . الكافي ، ج 2 ، ص 597 ؛ بحار الأنوار ، ج 7 ، ص 320 : با اندكى اختلاف . ( 3 ) . فيض القدير شرح الجامع الصغير ، ج 3 ، ص 618 . ( 4 ) . بحار الأنوار ، ج 89 ، ص 19 . ( 5 ) . امام باقر عليه السلام : قرآن حجّت خدا روى زمين ، سخن راستين و گوياى الهى است . شفاعت مىكند و شفاعتش پذيرفته مىشود . دلى كه آن را در برگيرد ، خدا عذاب نمىكند . بهترين شما كسى است كه قرآن را فراگيرد و به ديگران بياموزد . بدون آن ، غنى و بىنيازى نيست و پس از فراگيريش ، فقر و ندارى معنا ندارد . هرگاه مربى به كودك بگويد : بگو بسم اللَّه الرحمن الرحيم [ و او بگويد ] رهايى از آتش براى كودك و والدين و مربىاش نوشته مىشود ( كشف الغطاء ، ج 2 ، ص 299 ) .