و عن مولانا الباقر عليه السلام : قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : إنّي لأعجب كيف لا أشيب إذا قرأت القرآن . « 1 » و عن مولانا الكاظم عليه السلام قال : إن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كان يأتيه الأعرابى فيهدى له الهدية ، ثمّ يقول مكانه : أعطنا ثمن هديّتنا ، فيضحك رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، و كان إذا اغتمّ يقول : ما فعل الأعرابي ليته أتانا . « 2 » و قال : إنّ أهل الجنّة جُرد مُرد مكحّلون . « 3 » و عن مولانا الصادق عليه السلام قال : إنّ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله لا يسأله أحد من الدنيا شيئاً إلّاأعطاه ، فأرسلت إليه امرأة ابناً لها ، فقالت : انطلق إليه فاسأله ، فإن قال لك : ليس عندنا شيء ، فقل : أعطنى قميصك ، قال : فأخذ قميصه فرمى به إليه فأدّبه اللَّه عز و جل على القصد ، فقال : « وَ لَاتَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا » « 4 » . « 5 » أسماء محمّد صلى الله عليه و آله قال القاضي عياض في الشفاء : و من أسمائه النور و السراج المنير و المنذر و النذير و المبشّر و البشير و الشاهد و الشهيد و الحقّ المبين و خاتم النبيّين و الرؤف الرحيم و الأمين و قدم صدق و رحمة للعالمين و نعمة اللَّه و العروة الوثقى و الصراط المستقيم و النجم الثاقب و الكريم و النّبي الامّي و داعي اللَّه . . . و المصطفى و المجتبى و أبو القاسم و الحبيب و رسول

--> ( 1 ) . مولايمان امام باقر عليه السلام : رسول خدا فرمود : در شگفتم كه چرا موهايم سفيد نمىشود وقتى قرآن مىخوانم ! ( الكافي ، ج 2 ، ص 632 ، ح 19 ) . ( 2 ) . مولايمان امام كاظم عليه السلام فرمود : مردى عرب خدمت رسول اللَّه مىرسيد و برايشان هديه مىآورد و در عوض آن عرض مىكرد : قيمت هديه را به من بدهيد ! رسول خدا مىخنديد . وقتى پيامبر غمناك مىشد ، مىفرمود : چه كارى مرد عرب مىكرد ! كاش نزدمان مىآمد ! ( الكافي ، ج 2 ، ص 663 ، ح 1 ) . ( 3 ) . امام كاظم عليه السلام فرمود : تن بهشتيان بىمو و چشمانشان سرمه كشيده است ( الاختصاص ، ص 358 ) . ( 4 ) . سورهء اسرا ، آيه 29 . ( 5 ) . امام صادق عليه السلام : هر كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله بهرهء دنيوى مىخواست ، به دو مىبخشيد . زنى پسرش را خدمت ايشان فرستاد و به دو گفت : نزد پيامبر برو و درخواست كن . اگر به تو فرمود : چيزى ندارم ، به دو بگو : پيراهنت را به من بده . پيغمبر پيراهن را از تن درآورد و آن را مقابل پسر نهاد ؛ امّا خداوند ، پيامبر را ميانه‌روى آموخت و [ در قرآن ] فرمود : « دستت را به گردنت مبند [ خِسّت مورز ] و بسيار هم گشاده‌دستى منما تا [ مبادا ] ملامت شده و حسرت زده بر جاى مانى » ( الكافي ، ج 4 ، ص 56 ؛ بحار الأنوار ، ج 16 ، ص 271 ) .