ندارد ؛ زيرا پيغمبران و امامان همگى معصومند ، و ابداً گناهى از آنها حتى در حال طفوليّت و قبل از مرحلهء نبوّت و امامت سر نزده است ، چه گناه صغيره باشد چه كبيره ؛ چرا كه عدالت و عصمت در نزد شيعه يكى از شرائط مُسلّم رهبر مَنْصوب جامعه است . آرى ! معصومان برتر از فرشتگانند و خداوند در بارهء فرشتگان مىفرمايد : لايَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤمَرُونَ ؛ « 1 » هرگز از فرمان خدا سرپيچى نمىكنند و هرآنچه را فرمان داده شده‌اند ، بدون كم و كاست اجرا مىكنند . معصومان براى تصفيه و تزكيهء نفوس و جانها ، و تطهير و تكميل روانها آمده‌اند ، چگونه مىشود خودشان ناقص و آلوده به رذائل اخلاقى و پليدى گناه باشند ! خلاصه اقرار كردن معصوم به گناه يا استغفار از گناه كه از ادعيهء وارده استفاده مىشود با عقايد مسلم شيعه سازگار نيست . اين حاصل اشكال . و اما جواب : برخى از علما بدين طريق جواب داده‌اند كه صدور اين دعاها براى تعليم و تفهيم ديگران و آموختن كيفيّت درخواست است كه مردم چنين بگويند و نه آنكه خود آنها براى خود دعا مىخواندند . لكن اين جواب صحيح نيست ؛ زيرا در اين صورت بايد گفت : " معصومين عليهم السلام خودشان دعا و مناجات جدّى و حقيقى نداشته و يا آنكه دو رقم دعا مىخوانده‌اند : حقيقى و تعليمى " . و چنين تقسيمى از دعاها و روش آنها استفاده نشده است . بعلاوه ، از مطالعهء حالات آنها معلوم مىشود كه وقت خواندن دعا آنچنان متوجّه معبود خود مىشدند كه گويا از اين جهان منقطع‌اند . انقلاب حال و گريه و اشكشان شاهد صادق اين مدّعاست . عجبا ! چگونه مىتوان گفت شخصى كلماتى را كه مفهوم آن انطباق به حال

--> ( 1 ) - التحريم : 6 .