معارف معنوى آنها را ، بر اثبات كمالات روحى و روابط باطنيشان با معبود يگانه گواه قرار دهيم و سپس طالبان حق و حقيقت را - پس از توجّه بشخصيّت والاى اين راهنمايان راستين - از نزديكترين راهى كه اينان براى رسيدن به قُلّهء انسانيّت و خدا پرستى در اختيار سالكان مىگذارند ، مطلّع سازيم . بديهى است كه در اجابت اين دعوت ، براى احدى - حتّى برادران اهل سنّت - نياز به اعتقاد به امامت و رهبرى آنها از طريق انتصاب الهى نيست ؛ زيرا برادران تسنن ، گرچه به تعيين امامت اهل بيت عليهم السلام توسط پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم معتقد نيستند ، ولى ناگزير " ذَوِى الْقُرْبى " بودن آنها را قبول دارند ، و بر طبق آيهء شريفهء : قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى ؛ « 1 » بگو من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم نمىخواهم مگر دوست داشتن اهل بيتم . بايد سخنان ايشانرا بپذيرند . زيرا " مَوَدّت " عبارت از حُبّى است كه نتيجه بخشد و منشأ آثار عملى شود . علاوه بر اين ، روايت زير كه به نحو تواتر از نبّى گرامى اسلام بدست ما رسيده و علماى تشيّع و تسنّن آن را پذيرفته‌اند ، لزوم و وجوب اتّخاذ روش اهل بيت را ثابت مىكند : قالَ رَسُولُ اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم : إِني تارِكٌ فيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ وَعِتْرَتي ما إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا أَبَداً ؛ « 2 » من در ميان شما دو متاع گرانبها باقى مىگذارم . چنانچه دست به دامن آن دو بزنيد ، هرگز گمراه نخواهيد شد . واضح است كه حدّاقل معنى دست زدن به دامن اهل بيت عليهم السلام اين است كه امّت اسلامى آنها را در مرتبهء يكى از روات احاديث محسوب داشته ، آنچه را كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نقل مىكنند ، قبول نمايند ؛ زيرا بر طبق روايات مُسلّمى كه از خود

--> ( 1 ) - شورى : 23 . ( 2 ) - احقاق الحق : ج 9 ، ص 309 - 375 .