الْمُقيلُ عَثَراتي مِنْ كَبَواةِ الْهَوى ، وَ إِنْ خَذَلَني نَصْرُكَ عِنْدَ كه مرا از لغزش‌هاى هوس باز مىگرداند . و اگر كمك تو در جنگ با مُحارَبَةِ النَّفْسِ وَ الشَّيْطانِ فَقَدْ وَكَلَني خِذْلانُكَ إِلى حَيْثُ نفس و شيطان مرا رها مىكرد خوارى و بدبختى مرا به النَّصَبِ وَ الْحِرْمانِ ، إِ لهي أَتَراني مآ أَتَيْتُكَ إِلّا مِنْ حَيْثُ الْأمالِ نااميدى مىكشاند . خدايا تو مىدانى كه چيزى جز اميدوارى مرا بدرگاه تو نمىآورد أَمْ عَلِقْتُ بِأَطْرافِ حِبالِكَ إِلّا حينَ با عَدَتْني ذُنُوبي عَنْ دارِ و چون گناهان مرا از وصال تو دور كنند جز به رشتهء لطف و كرم تو چنگ الْوِصالِ ، فَبِئْسَ الْمَطِيَّةُ الَّتي امْتَطَتْ نَفْسي مِنْ هَواها فَواها نمىزنم . اين مركب سركش كه هواى نفس من بر آن سوار است مركب بدرفتارى است . واى بر لَها لِما سَوَّلَتْ لَها ظُنُونُها وَ مُناها وَ تَبّاً لَها لِجُرْأَتِها عَلى اين نفس كه آمال و آرزوهاى باطل در نظرش زيبا جلوه كرده است . و مرگ بر اين نفس كه در مقابل سَيِّدِها وَ مَوْليها ، إِ لهي قَرَعْتُ بابَ رَحْمَتِكَ بِيَدِ رَجآئي ، سيد و مولاى خود جرأت عصيان مىكند ، و خدايا درِ رحمت ترا به دست اميد مىكوبم وَ هَرَبْتُ إِلَيْكَ لاجِئاً مِنْ فَرْطِ أَهْوآئي ، وَ عَلَّقْتُ بِأَطْرافِ و از شدّت هواى نفس به سوى تو مىگريزم ، و به رشته‌هاى مهر حِبالِكَ أَنامِلَ وَلآئي ، فَاصْفَحِ اللَّهُمَّ عَمَّا كُنْتُ ( كانَ ) أَجْرَمْتُهُ و عنايت تو دوستانه چنگ مىزنم . خدايا از جرائم و لغزش‌ها مِنْ زَلَلي وَ خَطآئي ، وَ أَقِلْني مِنْ صَرْعَةِ رِدآئي ، فَإِنَّكَ و خطاهاى من در گذر و مرا از هلاكت حفظ كن . پروردگارا تو