[ جزاى سنّت‌گذارى نيك و سنّت‌گذارى بد ] ( آيه 12 ) ( إِنَّا نَحْنُ نُحْىِ الْمَوْتَى وَ نَكْتُبُ مَا قَدَّمُواْ وَ ءَاثرَهُمْ وَ كُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنهُ فِى إِمَامٍ مُّبِينٍ ) تفسير : البته ماييم كه مردگان را زنده مىكنيم و يا دل‌هاى مرده را ارشاد و هدايت مىكنيم و آنچه را از پيش فرستاده‌اند از عمل‌هاى صالح و شايسته ، و آثار پس از مرگشان را مىنويسيم و همه چيز را از اعمال مكلّفان و حوادث اين جهان در نسخه‌اى و كتابى آشكار ( لوح محفوظ ) به طور فراگير برشمرده‌ايم . بعد از نزول اين آيه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود : إنَّ أعْظَمَ النّاسِ أجْراً فِي الصَّلَاةِ أبْعَدُهُمْ إلَيْهَا مَشْياً فَأبْعَدَهُمْ : « 1 » عظيم‌ترين مردمان در اجر نماز ، كسانى هستند كه راه آمدن ايشان به نماز دور تر باشد . جابر بن عبد اللَّه انصارى گفت : چون اين كلام بشنيدم تمنّا داشتيم كه خانه‌هاى ما دور تر باشد تا ثواب بيشتر باشد . تنبيه : « آثار » عبارت‌اند از آنچه بعد از مرگ انسان باقى مىماند ، بنابراين تمام امورى را كه آثار آن بعد از مرگ شخص باقى مىماند از خير و شر و حسنه و سيئه شامل است چنانچه ابن بابويه رحمه الله در كتاب ثواب الاعمال از حضرت باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود : أيُّمَا عَبْدٍ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ سَنَّ سُنَّةَ هُدىً كَانَ لَهُ أجْرٌ مِثْلُ أجْرِ مَنْ عَمِلَ بِذلكَ مِنْ غَيْرِ أنْ يَنْقُصَ مِنْ أجْرِهِمْ شَيءٌ ، وَأيُّما عَبْدٍ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ سَنَّ سُنَّةَ ضَلَالَة كَانَ عَلَيْهِ مِثْلُ وِزْرِ مَنْ فَعَلَ ذلِكَ مِنْ غَيْرِ أنْ يَنْقُصَ مِنْ أوْزَارِهِمْ شَيْءٌ « 2 » : هر بنده‌اى از بندگان خدا كه مرسوم كند سنّت و روش هدايتى را ، براى او مثل

--> ( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 7 ، ص 473 . ( 2 ) . ثواب الاعمال ، ص 161 و نور الثقلين ، ج 4 ، ص 378 ، ح 24 .