انجام دهد ؛ اما مقتصد كسى است كه متعبد و كوشاى در عبادت باشد ؛ اما سابق به خيرات پس على و حسن و حسين عليهم السلام و كسى است كه كشته شود و شهيد گردد از آل محمد صلى الله عليه و آله . « 1 » 8 - ابو حمزهء ثمالى روايت نموده كه خدمت حضرت امام زين العابدين عليه السلام بودم ، دو مرد از اهل عراق وارد شدند و گفتند : يا بن رسول اللَّه ، ما را خبر ده از تفسير اين آيه . حضرت فرمود : شما چه گوييد : گفتند : ما نمىدانيم . حضرت سه مرتبه فرمود : نزلت واللَّه فينا أهل البيت : به خدا سوگند دربارهء ما اهل بيت نازل شده . پس من پرسيدم : يا بن رسول اللَّه ، از ذريهء على بن ابى طالب عليه السلام آن كه ظالم به نفس خود باشد كيست ؟ فرمود : كسى كه حسنه و سيئهء او يكسان است و هيچ يك بر ديگرى غالب نباشد . پس پرسيدم : مقتصد ( از شما ) كيست ؟ فرمود : كسانىاند كه در منازل خود به عبادت و ذكر و تلاوت كتاب خدا اوقات صرف نمايند تا مرگ آنها برسد . آنگاه پرسيدم : مراد از سابقان به خيرات چه كسانى هستند ؟ فرمود : آنانند كه در راه خدا مجاهده كنند و مردم را به راه راست دعوت نمايند مانند على بن ابى طالب و ذريهء آن حضرت كه اهل عصمت و طهارت هستند . « 2 » [ باغ ، طلا ، مرواريد ، حرير و سُرور ، پاداش سابقان ] ( آيه 33 ) ( جَنتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤًا وَلِبَاسُهُمْ فِيهَا حَرِيرٌ ) لغت : يحلّون مضارع مجهول و مصدر آن تحليه به معنى زينت كردن است . أساور جمع اسوره و آن جمع سِوار و آن به معنى دستبند است . تفسير : ( يعنى پاداش « الذين اصطفينا من عبادنا ) است بهشت‌هاى جاودانه‌اى كه در آن داخل مىشوند ، در آن جا با دستبندهايى از طلا و با لؤلؤ ، آراسته و زينت داده مىشوند و

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ، ص 409 . ( 2 ) . منهج الصادقين ، ج 7 ، ص 449 .