[ راهكار عزّت طلبى ] ( آيه 10 ) ( مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيّبُ وَ الْعَمَلُ الصلِحُ يَرْفَعُه‌ُو وَ الَّذِين‌َيَمْكُرُونَ السَّيَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَ مَكْرُ أُوْللِكَ هُوَ يَبُورُ ) اعراب و لغت : السيئات صفت موصوف مقدَّر است ؛ يعنى مكر و حيله مىكنند مكرهاى بد . يبور مضارع ، و مصدرش بَور و آن به معنى بىنتيجه و بىاثر بودن است . تفسير : هر كس شرف و قدرت و غلبه خواهد بداند كه اينها يكسره از آن خداوند است و بايد آن را از راه ستايش و پرستش و بندگى از او بطلبد . صاحب كشاف گويد : تقدير آيه اين است : « مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلْيَطْلُبْهَا عِنْدَهُ » ؛ زيرا شيئى را طلب نكنند مگر نزد صاحب و مالك آن . « 1 » قتاده گويد : هر كه عزّت مىخواهد بايد كه متعزز شود به طاعت خداى تا او سبحانه او را عزيز گرداند . « 2 » در مجمع البيان از حضرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت شده است : إنَّ رَبَّكُمْ يَقُولُ كُلَّ يَوْمٍ : أنَا الْعَزيزُ ، فَمَنْ أرَادَ عِزَّ الدَّارَيْنِ فَلْيُطِعِ الْعَزيزَ : « 3 » پروردگار شما هر روز فرمايد : من عزيزم ، پس هر كه عزّت دنيا و آخرت خواهد بايد از عزيز اطاعت كند .

--> ( 1 ) . كشاف ، ج 3 ، ص 601 . ( 2 ) . تفسير منهج الصادقين ، ج 7 ، ص 432 - 433 . ( 3 ) . مجمع البيان ، ج 4 ، ص 402 .