( آيهء 96 و 97 ) ( قَالُواْ وَ هُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ * تَاللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَللٍ مُّبِينٍ ) تفسير : كافران در حالى كه ايشان در جهنّم با يكديگر دشمنى كنند گويند : . . . يعنى در وقتى كه حق تعالى اصنام و بت‌ها را ناطق ساخته باشد تا تخاصم صحيح باشد . يا اين تخاصم ميان معصيتكاران و شياطين باشد ؛ يعنى كافران با بت‌ها و يا با شياطين مخاصمه كنند گويند : قسم به خدا به درستى كه ما در گمراهى هويدا و آشكار بوديم . ( آيهء 98 ) ( إِذْ نُسَوّيكُم بِرَبّ الْعلَمِينَ ) تفسير : وقتى كه برابر و مساوى ساختيم شما را در ستايش و پرستش با پروردگار عالميان . حاصل آن كه به خدا قسم ما در گمراهى آشكار بوديم وقتى كه شما مخلوق عاجز ضعيف پست را با خالق قادر قاهر عالى در ستايش و بندگى ، برابر داشتيم . آرى نهايت گمراهى است مخلوق را پرستش نمودن ، چه جاى آن كه آن را در ستايش با خالق برابر داشتن ، البته چنين گمراهى ، واضح است و محتاج به اقامهء برهان و دليل نخواهد بود ، و عقل سليم حاكم بر آن باشد . ( آيهء 99 ) ( وَ مَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا الْمُجْرِمُونَ ) تفسير : و گمراه نكردند ما را مگر بدكاران از پيشوايان ما كه به ايشان اقتدا نموديم . ( آيهء 100 و 101 ) ( فَمَا لَنَا مِن شفِعِينَ * وَ لَاصَدِيقٍ حَمِيمٍ )