تفسير : بگو : چه كسى شما را از آسمان‌ها ( به باران ) و از زمين ( به نباتات ) روزى مىدهد ؟ بگو : خداى يكتا . زيرا اين سؤال را جز اين جوابى نيست و كافران هم اين مطلب ر ا در دل قبول دارند گرچه به زبان نياورند . بعد از آن بر سبيل محاجّه و طريق مناظره فرمايد : ( و بگو ) ما مؤمنان يا شما مشركان بر راه هدايت يا در گمراهى آشكار هستيم . يعنى البته از ما و شما يكى بر هدايت و ديگرى بر ضلالت است ؛ زيرا ممكن نيست صاحبان دو قول متناقض هر دو بر حق باشند . ذكر اين كلام بعد از بخش اوّل آيهء شريفه تقرير و بيان رسايى است كه براى مستمع ( اگر تأمّل و تدبّر در آن كند ) معلوم مىشود چه كسى بر هدايت و چه كسى بر ضلالت است و به راه راست ميل پيدا مىكند ؛ چون احساس مىكند كه با او از روى انصاف گفتگو مىشود . ( آيهء 25 ) قُل لَّاتُسَلُونَ عَمَّآ أَجْرَمْنَا وَ لَانُسَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ تفسير : اى پيامبر ، به ايشان بگو : شما از آنچه ما گناه كرده‌ايم پرسيده و بازخواست نخواهيد شد و ما نيز از آنچه شما به جا مىآوريد پرسيده و بازخواست نخواهيم شد . بلكه از هر كس از عمل خودش سؤال خواهند كرد و مناسب آن جزا خواهند داد . تبصره : آيهء شريفه دالّ است بر آن كه هيچ كس به گناه غير خود مؤاخذه نشود ؛ بلكه هر كس گرو عمل خود باشد ، چنانچه در آيهء ديگر فرمايد : كُلُّ امْرِىِم بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ [ طور ، 21 ] . ( آيهء 26 ) قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقّ وَ هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ