لغت : لعن به معنى دور كردن از رحمت است . [ پيامد آزار خدا و رسول و مؤمنان ] تفسير : بعد از بيان لزوم صلوات بر پيامبر كه مبتنى بر تعظيم و تكريم و رفعت شأن آن بزرگوار است ، در مقام تهديد كسانى كه درصدد ايذاء و آزار آن حضرت‌اند مىفرمايد : بى شك آنان كه مىرنجانند خدا و رسول او را - يعنى مرتكب امرى مىشوند كه موجب نارضايتى خدا و رسول است از كفر و معاصى ، يا اذيّت مىكنند رسول خدا را به زبان به گفتن سخنان نالايق در حق او مانند ساحر و شاعر و غير آن ، و اذيّت مىكنند او را به آسيب رساندن به بدنش مانند اين كه به دندان مباركش آسيب مىرسانند - خداوند آنها را در دنيا و آخرت لعنت كرده و از رحمت واسعهء خود دور گردانْد و براى آنها عذابى خوار كننده آماده و مهيّا كرده است . تنبيه : در ايذاء خدا و رسول وجوهى است : اما ايذاء خدا : 1 - نسبت ناشايسته به ذات كبريايى دادن مانند اين كه يهود گفتند : يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ « 1 » و إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ « 2 » و نصارا گفتند : إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلثَةٍ « 3 » و مشركان گفتند : « الْمَلائكَةُ بَناةُ اللَّهِ » « 4 » . در تفسير منهج الصادقين از پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت شده است كه حق تعالى فرمايد : پسر آدم مرا دشنام مىدهد و سزاوار نيست مرا دشنام دهد ، و ايذاء مىكند و سزاوار نيست كه مرا ايذاء كند ؛ اما دشنام ، قول اوست به اين كه خداوند فرزند دارد ، و اما ايذاء او اين است كه مىگويد : بعد از مردن مرا اعاده و زنده نخواهد كرد . « 5 »

--> ( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء 64 . ( 2 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 181 . ( 3 ) . سورهء مائده ، آيهء 73 . ( 4 ) . سورهء نحل ، آيهء 57 و سورهء صافات ، آيات 149 - 153 اشاره به اين مطلب دارد . ( 5 ) . منهج الصادقين ، ج 7 ، ص 366 .