( آيهء 80 ) ( وَ إِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ) تفسير : وصف پنجم : و هر گاه بيمار شوم پس او مرا شفا مىدهد . اين عطف است بر يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ زيرا كه مرض و شفا از توابع خوردن و آشاميدن است ؛ زيرا صحّت و مرض در اغلب اوقات ، تابع خوردنىها و آشاميدنىهاست . و نسبت ندادن مرض به خدا ، به جهت حسن ادب است . و ديگر آن كه مقصود حضرت ابراهيم عليه السلام در اين جا شمارهء نعمت‌هاى الهى است ، و اگر غرض بيان قدرت الهى بود مريض كردن را هم به خدا نسبت مىداد . تنبيه : اين كه مريض شدن را به خدا نسبت نمىدهد با اسناد اماته و ميراندن به او سبحانه كه بعد از اين مذكور مىشود منافات ندارد ؛ زيرا موت نسبت به اهل ايمان و تقوا ، موجب خلاصى از كثافت و خباثت دنيا و نجات از بليات آن است . و ديگر آن كه حدوث مرض در اغلب به جهت افراط و تفريط خود انسان در خوردن و آشاميدن است . پس ، از اين جهت مرض را به حق تعالى نسبت نداد و شفا را به او نسبت داد . در تفسير منهج الصادقين از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام در تفسير اين آيه روايت شده است : آن كه چون بيمار شوم به گناه ، مرا به توبه شفا دهد . حكايت : يكى از اكابر دين نقل نموده كه به بيمارستان رفتم ، طبيبى را ديدم نشسته و جماعتى از بيماران گرد او جمع گشته ، و هر كس بيمارى خود را شرح مىداد و هر كس را دوايى مىداد كه درخور او بود . جوانى نزد او آمد كه صورتش زرد گشته و اثر عبادت و سيماى تقوا و صلاحيت در او پيدا بود ، به طبيب گفت : مرا بيماريى هست دوايى ده . گفت : چه مرض دارى ؟ گفت : بيمارى گناه بر مزاج من مستولى شده و بدن من به جهت سنگينى گناه گران گشته ، مرا علاجى كن كه صحّت مزاج يابم .