مقام انسانى را كه مركّب باشد از عبادت بدنى ، و عبادت مالى ، و تصديق قلبى به ثواب و عقاب آخرت و معاد ، شامل است . ( آيهء 5 ) أُوْللِكَ عَلَى هُدًى مّن رَّبّهِمْ وَ أُوْللِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ تفسير : آن گروه كه صفات ياد شده را دارند بر پايهء هدايتى ( به سوى معارف دينى و كمالات انسانى ) از جانب پروردگارشان هستند و آنهايند كه رستگارند به جهت اين كه ايمان و اعمال صالحه دارند . [ نكوهش نضر بن حارث ] ( آيهء 6 ) وَ مِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِى لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُوْللِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ اعراب : يتّخذها عطف به ليضلَّ است يا عطف به يشترى مىباشد اگر مرفوع قرائت شود . گفته شده ضمير مؤنث در يتّخذها به سبيل بر مىگردد ، و سبيل مؤنث است ؛ زيرا در سورهء يوسف آمده است : « هذه سبيلى » . يا به « حديث » برمىگردد زيرا مقصود از آن « احاديث » است . تفسير : شأن نزول : نقل شده كه نضر بن حارث براى تجارت به فارس رفته و قصهء رستم و اسفنديار را آورده بود ، و بعضى ديگر زنان مغنّيه را خريدارى نموده مىآوردند و مجالس ، فراهم نموده مردم را با استماع آواز و صداى آنها از شنيدن حق و قرآن باز مىداشتند ، پس اين آيهء شريفه نازل شد :