مِنْهَا بِمِثْلِهِ ، وَمُوَاسَاتُكَ الأخَ فِي الْمَالِ ، وَذِكرُ اللَّهِ على كُلِّ حَالٍ ، لَيْسَ « سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ للَّهِ وَلَا إلهَ إلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أكْبَرُ » فَقَط ، وَلكِنْ إذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَيءٌ أمَرَ اللَّهُ بِهِ أخَذْتَ بِهِ ، وَإذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَىْءٌ نَهى عَنْهُ تَرَكْتَهُ . « 1 » شديدترين اعمال سه چيز است : انصاف دادن مردم نسبت به خودت تا اين كه راضى نباشى براى آنها چيزى را مگر آن كه براى خود مانند آن را راضى باشى ، و مواسات برادر دينى در مال ، و ذكر خدا در همه حال ( و بعد فرمود ) ذكر خدا فقط « سبحان اللَّه والحمد للَّه ولا إله إلا اللَّه واللَّه أكبر » نيست ، و لكن هر گاه وارد شود بر تو چيزى كه خدا امر فرموده به آن ، به جا آورى آن را ؛ و هر گاه وارد شود بر تو چيزى كه نهى فرموده از آن ، ترك كنى آن را ( اين معنى ياد خدا بودن است ) . و به اين مضمون احاديث متعددى وارد شده است . وَ اللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ : و خدا آنچه از نماز و ذكر و غير آن از خيرات و طاعات را انجام مىدهيد مىداند ، و همهء شما را بر وفق كردارتان پاداش خواهد داد . [ شيوهء بحث با اهل كتاب ] ( آيهء 46 ) وَ لَاتُجدِلُواْ أَهْلَ الْكِتبِ إِلَّا بِالَّتِى هِىَ أَحْسَنُ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنْهُمْ وَ قُولُواْ ءَامَنَّا بِالَّذِى أُنزِلَ إِلَيْنَا وَ أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلهُنَا وَ إِلهُكُمْ وَ حِدٌ وَ نَحْنُ لَه‌ُو مُسْلِمُونَ تفسير : و با اهل كتاب - يعنى يهود و نصارى - جدال مكنيد مگر به طريقى و شيوه‌اى كه آن نيكوتر است . مراد آن است كه با ايشان از روى لطف و رفق - بدون غلظت و اهانت و تهديد - محاجّه نماييد تا ايمان آرند . نزد برخى از مفسّران ، اين آيه با آيهء جهاد و جنگ با كفّار نسخ شده است ! اين گفتار

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 11 ، ص 203 ، ح 11 .