اعراب : « ما » در « إنّما » را مىتوان ماى موصوله به معنى « الذى » و اسم « إنّ » دانست و مىتوان ماى كافّه دانست . تفسير : و ابراهيم بعد از نجات از آتش به قوم خود گفت : جز اين نيست كه شما غير از خداوند بت‌هايى را براى اين كه ميان شما در زندگانى دنيا ، دوستى باشد - نظير دوستى ميان اهل يك مذهب - گرفته‌ايد ؛ يعنى شما بت‌پرستان به يكديگر مىپيونديد و با هم الفت مىگيريد ؛ اما اين دوستى و پيوستگى تا شما در دنيا هستيد باقى است ثُمَّ يَوْمَ الْقِيمَةِ . . . : سپس روز قيامت ، بعضى از شما بعضى ديگر را كافر شود و بيزارى جويد و لعنت كند و جايگاه شما از تابع و متبوع ، آتش جهنّم است ، و براى شما نيست در آن روز ياران و مددكاران كه به سبب ايشان از آتش دوزخ خلاصى يابيد . ( آيهء 26 ) فَامَنَ لَه‌ُو لُوطٌ وَ قَالَ إِنّى مُهَاجِرٌ إِلَى رَبّى إِنَّه‌ُو هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ تفسير : چون حضرت ابراهيم عليه السلام پيامبرى خود را به معجزات و دلايل و براهين اثبات كرد و حجّت را بر قوم تمام ساخت : فَامَنَ لَهُ لُوطٌ : پس لوط كه خواهرزادهء او و بنا به قولى برادرزادهء او بود به او ايمان آورد . وَ قَالَ إِنّى مُهَاجِرٌ إِلَى رَبّى : و ابراهيم عليه السلام گفت : همانا كه من از ميان قوم خود به سوى پروردگارم ( به آن جا كه او امر كرده است ) هجرت‌كننده‌ام ، إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ : به