لغت : جذوه به معنى شعلهء آتش يا چوب و هيزمى كه در آن آتش باشد . تفسير : پس هنگامى كه موسى مدّت خود را كه ده سال بود به جا آورد ( و ده سال ديگر بعد از آن نزد شعيب بسر برد ، در چهل سالگى ) با خانوادهء خود با اجازهء شعيب به جهت زيارت مادر و برادر و خواهر از مدين متوجه مصر گشت . به روايت ابى بصير از حضرت صادق عليه السلام : موسى متوجه بيت المقدس شد . « 1 » و راه را گم كرد و همسرش را وضع حمل رسيد و رمه از برف و باد و سرما و طوفان متفرق شدند و از مِقْدَحه « 2 » آتش نمىجَست . در كار خود حيران فرو مانده بود ، ناگاه از طرف كوه طور آتشى را ديد ، به خانوادهء خود گفت كه در همين مكان درنگ كنيد ، به درستى كه من آتشى را ديده‌ام ، شايد كه از براى شما از آن آتش خبرى بياورم . يعنى از كسانى كه نزد آتش باشند تحقيق كنم كه راه از كدام طرف است ، يا پاره‌اى از آن آتش را بياورم ، شايد شما گرم شويد . ( آيهء 30 ) فَلَمَّآ أَتَلهَا نُودِىَ مِن شطِىِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَن يمُوسَى إِنّى أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعلَمِينَ ( 30 ) لغت و اعراب : شاطئ به معنى جانب . و أيمن صفت شاطئ است .

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ص 250 . ( 2 ) . سنگ آتشزنه .