خودشان ساختيم . وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ : و حال آن كه ايشان به آن آگاه نبودند . تبصره : اين مطلب ثابت شده كه ذات الهى از كليّهء قبايح منزّه و مبرّا باشد ، و تمام افعال او بر وجه حكمت صدور يابد . بنابراين اسناد مكر به ساحت كبريايى بر سبيل مقابلهء با مكر آنها و جزاى مكر آنها باشد . ابن بابويه روايت نموده از حضرت رضا عليه السلام در آيهء شريفهء وَمَكَرُواْ وَمَكَرَ اللَّهُ فرمود : خداى تعالى مكر ننمايد و لكن مكر ايشان را جزا دهد . « 1 » ابن عباس نقل نموده كه حضرت صالح عليه السلام مسجدى داشت در غارى ، كه شب‌ها آن جا نماز مىخواند . و آن نُه نفر با هم گفتند : وعدهء عذاب ما سه روز ديگر است ، ما پيش از سه روز كار ، صالح را بسازيم . پس اوّل شب به آن غار آمده در كمين نشستند تا چون صالح را ديدند فوراً او را بكشند . خداوند ملائكه را فرستاد تا به هر يكى از آنها سنگى فرود آوردند و همه را كشتند و حضرت صالح عليه السلام از مكر آنها خلاص گشت . ( آيهء 51 ) فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْنهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ لغت : دَمَّرَه يعنى هلاك كرد او را . تفسير : پس بنگر اى بيننده كه سرانجام مكر آنها چگونه بود . از عاقبت مكر آنها اين بود كه ما آن نه نفر را در غار هلاك نموديم و باقى قوم ايشان را به صيحه مستأصل ساختيم ؛ يا تمام آن نه نفر با قوم را به صيحه هلاك كرديم .

--> ( 1 ) . التوحيد ، باب 21 ، ص 163 و معانى الاخبار ص 13 .