( آيه 6 ) ( وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْءَانَ مِن لَّدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ ) تفسير : و به درستى كه قرآن بر تو القا مىشود به اين گونه كه جبرئيل مىآورد آن را براى تو از نزد خدايى كه حكيم است ؛ يعنى تمام كارها و اوامر او بر وفق مصلحت باشد ، و عليم است يعنى به همه چيز داناست . تنبيه : آيهء شريفه دالّ است بر آن كه قرآن مجيد از جانب خداوند حكيم بر پيغمبر نازل گرديده و البته چنين كتابى محكم و متقن ، و فرامين آن مستحكم مىباشد . بنابراين انكار آسمانى بودن قرآن شريف يا اعتقاد به اين كه پيغمبر ، آن را از پيش خود آورده ، كفر خواهد بود . چون خداوند سبحان حكيم و عليم است ، بر وفق حكمت و مصلحت قسمتى از قصه‌هاى امم سابقه را براى عبرت و تنبّه امّت حضرت محمد صلى الله عليه و آله در قرآن مجيد بيان فرموده است : قصهء اول [ داستان بعثت موسى ( ع ) ] ( آيهء 7 ) ( إِذْ قَالَ مُوسَى لِأَهْلِه‌ِى إِنّى ءَانَسْتُ نَارًا سَاتِيكُم مّنْهَا بِخَبَرٍ أَوْ ءَاتِيكُم بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ) لغت : شهاب هر شعلهء افروخته تابان ، و قبس شعلهء آتش است .