وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقَاماً وَأَحْسَنُ نَدِيّاً « 73 » وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَاثاً وَرِءْياً « 74 » قُلْ مَن كَانَ فِي الضَّلَالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمنُ مَدّاً حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذَابَ وَإِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكَاناً وَأَضْعَفُ جُنْداً « 75 » لغت و اعراب : ندىّ : مجلس يا مجلس شور و مذاكره ، و نَدى جود و فضل و احسان . كم خبريه است . قرن : اجتماعات متقارب در زمان . اثاث : امتعه و وسايل خانه ، رِئْى براى مرئى به معناى هيئت نيكو و شكوه و زيبايى منظر . فليمدد امر غايب است كنايه از اين‌كه خدا ارادهء حتمى بر آن دارد . حتى إذا رأوا اذا ظرف است متعلّق به محذوف ، به‌تقدير « نمدّهم الى زمان رؤيتهم » . فسيعلمون جملهء ابتدائيه . تفسير : وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَىُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقَاماً وَأَحْسَنُ نَدِيّاً در عصر نزول اين آيات ، مشركان در مقابلهء منطقى با آنها عاجز بودند ، به ناچار لباس‌ها و غذاها و خدم و حشم و مجالس خود را به رخ مؤمنان مىكشيدند و چون در اين امور مقدم بودند آن را دليل حقانيت عقايد و آداب و سنن خود قرار مىدادند . معناى آيه : و هنگامى كه آيات روشن ما بر آنها تلاوت و بازگو مىشود ( يعنى آيات قرآنى كه سرشار از زيبايى بيان و رسايى منطق و عمق محتوا و قوت ادلّه و براهين است ، و شيا آيات تكوينى كه در تمام شئون هستى و انفس و آفاق تجلّى نموده و به روشنى از