تفسير : اللَّهُ يَصْطَفِى مِنَ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا وَمِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ يعنى : خداوند رسولانى از فرشتگان و رسولانى از مردم برمىگزيند - فرشتگان را به عنوانِ وساطت ميان خود و انبيا ، و پيامبران را به عنوان وساطت ميان خود و مردم - ظاهر آيه اين است كه فرشتگان نيز همانند آدميان داراى درجات مختلف‌اند و بهترين آنها براى رسالت انتخاب مىشوند همانند جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و نظاير آنها - هرچند خداوند گاهى بدون واسطه با پيامبران سخن مىگويد - چنان كه بهترين انسان‌ها براى رسالت برگزيده مىشوند . همانا خداوند شنوا و بيناست . مراد اين است كه جامعهء بشرى به اقتضاى طبع و فطرت نياز به هدايت به سوى كمال و تعالى دنيوى و سعادت اخروى دارد و گويى به زبان حال خواستار ارسال رسول و انزال كتاب است و خدا را ندا مىكند و خدا شنواى اين نداست و بيناى حال همه نيز هست . يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ ظاهر آيه اين است كه ضميرهاى جمع به رسولان فرشته و بشر برمىگردد . يعنى : خداوند پيشاروى و آيندهء رسولان فرشته را پس از القاى وحى تا زمان ايصال آن به پيامبران مىداند و خود حافظ آنها از انحراف و نسيان و دستبرد شيطان به وحى است چنان كه آنچه را پشت سر گذاشته‌اند از آغاز آفرينش تا آن حال مىداند . و هم‌چنين آنچه جلو دست انبياست از به دو نبوت تا ابلاغ رسالت به جامعه مىداند و آنها را در ابلاغ و اتمام حجت و پياده كردن شريعت و كتاب ، حافظ و نگهبان است چنان كه آنچه را پشت سر گذاشته‌اند از به دو خلقت تا زمان نبوت مىداند . و امور همه به خدا بازگردانده مىشود . و مراد از رجوع امور به او اين است كه چنان كه بازگشت تمام امور جهان تكوين به سوى اوست و سلسلهء علل و معلولات و اسباب و مسبَّبات منتهى به ارادهء اوست ، امور تشريع نيز چنين است و احكام شرع و برنامهء زندگى بشر كه همه در ملأ اعلى تنظيم شده ، ابلاغ آن به انبيا و ابلاغ انبيا به بشر و پذيرش و عمل