لغت و اعراب : هذان اشاره به مؤمن و كافرِ مفهوم از كلام . قطِّعت : پاره پاره شد . حميم : آب جوش . صَهَرَ الشىءَ - از باب مَنَع - : گداخت و آب كرد آن را . مقامع جمع مِقمعه : گُرز . ذوقوا : بچشيد ، به‌تقدير « يقال لهم » . [ لباس دوزخيان و بهشتيان ] تفسير : هذَانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِى رَبِّهِمْ يعنى : اين دو گروه با يكديگر دشمن‌اند كه دربارهء پروردگارشان دشمنى و ستيزه كردند . مراد از دو گروه ، مؤمنان و طوايف پنجگانهء كفّارند كه يك طايفه حساب شده‌اند يعنى يهود و صابئين و نصارا و مجوس و مشركان كه در آيهء 17 ذكر شدند و خداوند همه را به خاطر اشتراك در بطلان ، يك طايفه حساب كرده است . و مراد از دشمنى آنها و ستيزه و نزاعشان دربارهء پروردگار ، اختلاف نظر و عقيدهء آنهاست در ربوبيت و صفات پروردگار كه يكى بتان را شريك او قرار مىدهد و ديگرى عُزَير و مسيح را فرزند او مىخواند و برخى فرشتگان را دختران او مىداند و برخى ديگر صنع خدا را به طبيعت يا دهر نسبت مىدهد و بعضى رسالت رسولان را انكار مىكند كه همهء اينها اختلاف و جدال در ربوبيت خداوند است . و چون هر يك از مؤمنان و طوايف فوق ، خود را بر حق و طرف را بر باطل مىپندارد و بر طبق اعتقاد و پندار خود گفتار و رفتار دارد پس گويى كه پيوسته با هم در خصومت و جدال و ستيزه‌اند هر چند درگيرى و جنگ ندارند . فَالَّذِينَ كَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيَابٌ مِن نَّارٍ يُصَبُّ مِن فَوْقِ رُءُوسِهِمُ الْحَمِيمُ يعنى : نتيجهء افتراق به دو گروه و مخاصمه و ستيزه اين است كه كسانى كه كفر ورزيدند در عالم آخرت براى آنها لباس‌هايى از آتش ( يعنى از جوهرهء تبلور يافته از آتش يا از اجسام تفتيده در آتش كه گويى خود آتش است ) طبق جثه‌هاى آنها بريده شده و پيوسته از بالاى سرشان آب داغ جوشان ريخته مىشود .