فَوَسْوَسَ إِلَّيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَاآدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّايَبْلَى « 120 » فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ الْجَنَّةِ وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى « 121 » ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى « 122 » لغت : وسوس إليه : وسوسه‌هايش را به او القا كرد . سَوأة جمع آن سوءات : عورت و هر امر قبيح و زشتى كه ظهورش براى انسان سبب خجلت و رسوايى باشد . طفق : شروع كرد . يخصف عليه : مىچسبانيد بر آن . اجتباه : برگزيد آن را . تفسير : فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَاآدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّايَبْلَى يعنى : پس شيطان وسوسه و فريب خود را به او القا كرد و گفت : اى آدم ، آيا تو را به شجرهء خُلد و مُلكى كه كهنگى و زوال ندارد راهنمايى بكنم ؟ مراد از شجرهء خُلد ، درختى است كه خوردن از ميوهء آن سبب جاودانى در بهشت مىشود و تفسير به درخت گندم يا زيتون شده است . و مراد از مُلك غير بالى يعنى كهنه نشدنى ، خود بهشت يا سلطه و مالكيت جاودانى بر آن است . فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ الْجَنَّةِ يعنى : پس آدم و همسرش هر دو تحت تأثير فريب شيطان از آن درخت خوردند ، پس به ناگاه و به محض خوردن آن عورت‌هاى هر دو در نظرشان هويدا و ظاهر گشت و از شرم و خجلت شروع كردند از برگ درختان بهشت بر خود چسباندن . بايد دانست كه ساتر و پوشاك قبلى آنها لباس‌هاى مخصوص بهشت بوده كه پيكر