در اخبار آمده كه : غرض يعقوب از تأخير طلب غفران ، درك ساعت‌هاى استجابت دعا بود ، مانند سحرهاى شب و شب‌هاى جمعه . و يا آن كه مىخواست بگويد مهلت دهيد يوسفم را ببينم تا نعمت حق كامل و وصل موعود حاصل گردد . و يا آن كه عمدهء ستم‌ها در سال‌هاى متمادى بر او رفته ، بگذاريد او عفو كند تا من نيز بگذرم . فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آوَي إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِن شَاءَ اللَّهُ آمِنِينَ « 99 » وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوا لَهُ سُجَّداً وَقَالَ يَا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُؤْيايَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقّاً وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُم مِّنَ الْبَدْوِ مِن بَعْدِ أَن نَّزَعَ الشَّيْطَانُ بَينِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِمَا يَشَاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ « 100 » لغت و اعراب : آوى إليه زيداً : او را در نزد خود جا داد . رَفَعَ أى أمر برفعهما . عرش : تخت بلند يا خصوص تخت سلطنتى . خَرَّ - از باب ضَرَب و نَصَر - : به رو درافتاد . ضمير له راجع است به يوسف . به دو و باديه : صحرا و بيابان . نَزَغَ الشيطان بينهما : فاسد كرد ميانشان را و آنها را به جان هم افكند . لَطَفَ اللَّه به و له - از باب نَصَر - : به او توفيق داد و محبوبش را عطا كرد . و لَطُف - از باب شَرُف - : دقيق و رقيق شد . تفسير : فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آوَى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِن شَاءَ اللَّهُ آمِنِينَ