نسبت به آل ابىطالب بود و به او سفارش شده بود با آن حضرت چنين و چنان كن ! يك روز بيشتر نزد وى نمانده بود كه در برابر آن حضرت صورت بر خاك گذاشت و به خاطر احترام او چشم به روى او نمىگشود و در مقابل او سر به زير بود ، امام عليه السلام از نزد او در حالى بيرون آمد ، كه او از همه كس به مذهب شيعه آگاه‌تر و دربارهء آن حضرت خوشگوارتر بود ! « 1 » 8 - از سفيان‌بن محمّد ضبعى آورده است ، مىگويد : نامه‌اى به ابومحمّد عليه السلام نوشتم و از آن حضرت از معناى وليجه پرسيدم كه خداى تعالى مىفرمايد : « وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً » « 2 » با خود گفتم ، نه آنكه در نامه نوشته باشم ، مقصود از مؤمنان در اين آيه چه كسانى هستند ؟ جواب آمد كه مقصود از وليجه كسى است كه او را در برابر امام برحق عَلَم كنند و پيشوا سازند ! و تو با خود گفتى كه مؤمنان چه كسانى هستند ؟ مؤمنان همان امامان برحقند كه از طرف خدا به مردم امان نامه مىدهند و خدا امان آنها را تأييد مىكند . » . « 3 » 9 - از ابوهاشم جعفرى نقل كرده ، مىگويد : به ابومحمّد عليه السلام از تنگى زندان و فشار كُند و زنجير شكايت كردم ، در پاسخ من نوشت : « تو امروز نماز ظهر خود را در منزلت خواهى خواند ! » هنگام ظهر بود كه مرا بيرون

--> ( 1 ) - كافى : 1 / 508 . ( 2 ) - توبه / 16 : در حالى كه هنوز مجاهدان شما و كسانى كه جز خدا و پيامبر و مؤمنانن محرم‌اسرارى براى خود انتخاب نكرده‌اند ، مشخص نشده‌اند . ( 3 ) - كافى : 1 / 508 .