جنگ آوردند و يا پشت به جنگ كردند ، جنگيد و بر زخم خورده‌هايشان حمله برد ، در صورتى كه در جنگ جمل فراريان را تعقيب نكرد و بر مجروحان حمله نبرد و هر كس شمشير و سلاح خود را كنار گذاشت ، امان داد ، چون در جنگ جمل ، مردم با امام خود مىجنگيدند و آنها گروهى نداشتند كه پس از ترك جنگ به جانب او بروند بلكه به خانه‌هاى خودشان برگشتند بدون اين كه بجنگند و يا مكر و حيله كنند و يا جاسوسى كنند و قصد جنگ داشته باشند ، به همين راضى بودند كه كسى با آنها كارى نداشته باشد ، اين بود كه على عليه السلام به جنگ نكردن و خوددارى از كشتن آنها فرمان داد با اين كه هيچ يار و ياورى نداشتند . اما مخالفان جنگ صفين به سراغ گروه آماده و رهبر خود مىرفتند تا براى آنها اسلحه ، نيزه ، زره و شمشير فراهم كند و آنها را دوباره تجهيز نمايد و به ايشان جايزه دهد و اموالى را در اختيار آنها بگذارد و از بيمارشان مراقبت كند و شكستگيهاىشان را ترميم نمايد و زخميها را درمان و پياده‌ها را مركب و برهنه‌ها را لباس دهد و دوباره به ميدان جنگ و پيكار باز گردند . اما فرمان امام عليه السلام دربارهء اهل بصره ، چون اسلحه‌شان را انداختند ، خوددارى از ايشان بود چون گروهى و دار و دسته‌اى نداشتند كه به آنجا باز گردند ، ولى دربارهء اهل صفين دستور تعقيب فراريان و حمله بر مجروحانشان داد چون حكم اين دو گروه متفاوت بود و اگر اميرالمؤمنين و حكم وى دربارهء اهل صفين و جمل نبود ، حكم الهى دربارهء سركشان از اهل توحيد معلوم نمىشد ، به اين ترتيب معلوم شد كه هر كس نافرمانى كند در معرض قتل خواهد بود .