مگر براى خواندن نامه‌اى كه از عراق برسد و خبر مرگ موسى بن مهدى ( عباسى ) را بدهد . در همين‌باره يكى از حاضران از اهل‌بيت موسى بن جعفر عليهما السلام شعر ذيل را سروده ، مىگويد : بسا ( رهروى كه در زمين راه نرود ) دعايى كه در زمين به اجابت نرسد بلكه جايى را مىطلبد كه هيچ بنده‌اى مانع اجابت آن نشود . به جايى رود كه هيچ سواره‌اى به آنجا نرود و در آنجا فرود نيايد و دورى مسافت مانع پيشروى او نباشد . او جلوتر از شب ، پيش مىرود درحالى كه شب پردهء تاريكى خود را بر شبروان و خفتگان گسترده است . درهاى آسمان و بالاتر از آن گشوده مىشود در صورتى كه آن قبيل كوبندگان درهاى آسمان را بكوبند . هرگاه چنين دعايى وارد شود خداوند براى رهروان به درگاهش بدون اجابت نمىگذارد چرا كه خداوند بينا و شنواست . و من هم چنان به خداوند اميد بسته‌ام كه گويا با حسن ظّن به‌خوبى مىبينم كه او چه مىكند . « 1 » 4 - عياشى از حسن بن على بن نعمان نقل كرده است ، مىگويد : چون مهدى مسجدالحرام را ساخت ، خانه‌اى در گوشهء مسجد ماند ، آن را از صاحبانش خواست ، آنها ندادند ، راجع به آن از فقهاء پرسيد ، همهء آنها گفتند : نبايد چيزى غصبى وارد مسجد شود . علىّ بن يقطين به وى گفت : يا اميرالمؤمنين ( ! ) اگر مسأله را به موسى بن جعفر عليهما السلام مىنوشتيد ، در آن‌باره حقيقت مطلب را به شما خبر مىداد . مهدى ، به والى مدينه نوشت : راجع به خانه‌اى كه مىخواهيم وارد

--> ( 1 ) - عيون الأخبار : 1 / 79 .