جهت « زاهر » گفتند كه با اخلاق شريف و كرم درخشانش مىدرخشيد . كاظم گفتند چون خشم خود را فرو مىخورد و از آنچه ستمگران نسبت به او مىكردند چشم پوشى مىكرد تا آنجا كه در زندان همانها به شهادت رسيد . كاظم كسى است كه آكنده از ترس و اندوه باشد و كسى است كه مشك آب خود را پر كرده و سر آن را ببندد و « كاظمه » چاه تنگ و تالابها را گويند . ربيع بن عبدالرّحمان مىگويد : به خدا سوگند كه آن حضرت از جمله هوشمندانى بود كه مىدانست پس از درگذشت وى چه كسى بر امامت او واقفى مىشود و دربارهء آنها خشم خود را فرو مىخورد ؛ با اينكه آنها را مىشناخت اظهار نمىكرد ، از اين رو آن حضرت را كاظم گفتند و همواره درخشان و شكوفا بود جز در وقت خشم ؛ به خاطر مزاج گرمى كه داشت ، ميانه اندام و سبز مايل به سياهى ، با محاسن پر پشتى . « 1 » 5 - شيخ مفيد مىنويسد : كنيهء امام عليه السلام ابوابراهيم ، ابوالحسن ، ابوعلى و معروف به عبد صالح و نيز موصوف به كاظم عليه السلام بود . « 2 » 6 - اربلى مىگويد : اما اسم آن حضرت موسى بود و كنيه‌اش ابوالحسن و به قولى ابواسماعيل و لقبهاى متعدّدى داشت كه مشهورترين آنها كاظم است و صابر ، صالح و امين . « 3 » 7 - ابن صبّاغ مالكى مىنويسد : امّا كنيهء او ابوالحسن است و لقبهاى فراوانى دارد كه مشهورترين آنها كاظم و بعد صابر ، صالح و امين است

--> ( 1 ) - مناقب : 2 / 382 . ( 2 ) - ارشاد : ص 270 . ( 3 ) - كشف الغمّه : 2 / 212 .