جلوتر از من پسرم را نبيند ( از اين رو به اطّلاع رسيد ) . راوى مىگويد : امام صادق عليه السلام با شنيدن پيام از جا برخاست و با آن قاصد رفت ، همين كه برگشت ، اصحاب گفتند : خدا شما را شاد و مسرور كند ! فدايت شويم ! حميده چه كرد ؟ فرمود : « خداوند او را سالم داشته و به من پسرى مرحمت كرده كه بهترين مخلوق اوست و حميده از ماجراى تولد او برايم نقل كرد به گمان او كه من نمىدانم در حالى كه من از او آگاه‌تر بودم » پرسيدم : حميده چه گفت ؟ فرمود : « گفت : همين كه به دنيا آمد ، دست خود را بر زمين نهاد . سر به سمت آسمان ! من به او گفتم : اين نشانهء رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و نشانهء وصىّ بعد اوست » گفتم : چه چيز نشانهء رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و وصىّ پس از اوست ؟ فرمود : « اى ابو محمد ! آن شبى كه نطفهء پسرم ؛ همين نوزاد در رحم مادرش قرار گرفت كسى ( از عالم غيب ) به سراغم آمد و مرا شربتى خوراند همان طورى كه ايشان را ( پدران مرا ) خوراند و مرا بمانند آنچه ايشان را مأمور ساخته بود ، مأمور ساخت . اين بود كه به علم خدا ، شادمان به آشنايى خودم بدانچه خدا بر من ارزانى مىدارد ، با همسرم جمع شده و نطفهء اين پسرم يعنى همين نوزاد را در جاى خودش قرار دادم ! بنابراين توجه كنيد ، به خدا سوگند كه او پس از من صاحب و سرپرست شماست . براستى نطفهء امام همان طورى كه گفتم ، چون چهار ماه در رحم قرار گرفت و روح در آن ايجاد شد ، خداى تعالى فرشته‌اى را به نام ( حيوان ) به سراغ او مىفرستد تا در بازوى راستش بنويسد : « وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً