6 - به نقل از ابوجعفر محمّد بن على عليهما السلام آورده است ، فرمود : « چون بندهء مسلمان آمادهء نماز مىشود ، خداوند عطف توجه به او مىفرمايد و فرشته‌اى را بر او مىگمارد ، تا قرآن را از دهان او بگيرد ! و چون اعراض كند ، خداوند نيز از او روگرداند و او را به فرشته بسپارد ! » . « 1 » 7 - به اسناد خود از جعفر بن محمّد عليهما السلام نقل كرده است كه آن حضرت همراه مردى از اصحابش به سمت مشربهء امّ ابراهيم بيرون رفت ؛ ابتدا بالاى مشربه رفت ، سپس پايين آمد و به آن مرد گفت : « وقت زوال خورشيد ( ظهر ) شده است ؟ » آن مرد جواب داد : فدايت شوم ! شما بهتر مىدانيد . امام عليه السلام نگاهى كرد و گفت : « آرى ظهر است » . اذان گفت و كنار درخت خرمايى ايستاد و نماز زوال را به جا آورد يعنى همان نماز سنّت ( نافله ) پيش از ( نماز ) ظهر ، سپس نماز ( ظهر ) را خواند و زير درخت خرماى ديگرى رفت ، آن مرد سمت راست امام عليه السلام ايستاد و چهار ركعت نماز ظهر را خواند سپس به جانب درخت خرماى ديگر رفت ، نماز سنّت ( نافلهء ) بعداز ظهر را بجا آورد . آنگاه اذان گفت و چهار ركعت نماز خواند و بعد اقامهء نماز را گفت و نماز عصر را همان‌طور بجا آورد . بين آن دو نماز جز تسبيحى نبود . اين جمع بين دو نماز و آشنايى با وقت نماز ظهر و نماز عصر است . ولى در دو وقت خواندن گشايشى است ولى آنچه در مشاهدات مردم طبق آن عمل مىكردند و براى امامان عليهم السلام اذان مىگفتند ، چنين بود كه براى نماز عصر اوّل ساعت نه ( از طلوع آفتاب ) اذان مىگفتند و آن دو ساعت كامل

--> ( 1 ) - دعائم الاسلام : 1 / 137 .