دربارهء قول خداى تعالى : « وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً » « 1 » آورده است ، فرمود : « چون خداى تعالى به آدم عليه السلام فرمود : وارد بهشت شو ! ولى به اين درخت نزديك نشو - و آن درخت را به وى نشان داد - آدم عليه السلام به پروردگارش عرض كرد : چگونه به آن نزديك شوم در حالى كه تو من و همسرم را از آن منع كرده‌اى ! فرمود : نزديك نشويد يعنى از آن نخوريد ! آدم و همسرش گفتند : آرى پروردگارا ! ما به آن نزديك نمىشويم و از آن نمىخوريم . در گفتهء خود استثنايى هم قائل نشدند و قبول كردند . خداوند آنها را به خودشان و به ذكر خودشان واگذاشت ، در حالى كه خداى عزّوجلّ به پيامبرش صلى الله عليه و آله و سلم در قرآن فرموده است : « وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » . . . « 2 » 9 - صدوق از حمزةبن ربيع به يك واسطه نقل كرده است ، مىگويد : در انجمن امام باقر عليه السلام بودم ناگهان عمروبن عبيد وارد شد ، عرض كرد : فدايت شوم ! در قول خداى تعالى : « وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى » « 3 » اين غضب چيست ؟ فرمود : « اى عمرو ! همان عذاب است ، براستى كسى گمان كند كه خداوند از حالى به حالى تغيير كرده است او را متّصف به صفت مخلوق دانسته است در صورتى كه هيچ چيز او را مضطرب و دگرگون

--> ( 1 ) - طه / 115 : ترجمه گذشت - م . ( 2 ) - كافى : 7 / 447 ، آيه شريفه از سورهء كهف / 23 : ترجمه گذشت و بقيه حديث عين شمارهء ( 8 ) از تفسير سورهء كهف بود - م . ( 3 ) - طه / 81 : و هر كس غضب من بر او وارد شود سقوط مىكند .