مىگويند : اى ولىّ خدا ! پيش از آن كه ميوهء قبلى را ميل كنى مرا تناول كن ! امام باقر عليه السلام فرمود : « هيچ مؤمنى در بهشت نيست مگر باغهاى زيادى دارند درختانى با داربست و بدون داربست و رودهايى از شراب و رودهايى از آب و رودهايى از شير و رودهايى از عسل ، چون ولىّ خدا غذاى خود را بطلبد هر چه ميل او بكشد بدون اين كه نام ببرد چه ميل دارد نزد او حاضر مىشود . سپس با دوستانش خلوت مىكند با يكديگر ديدار دارند و در باغهايشان در سايه‌اى گسترده به مثل هنگام ما بين طلوع فجر تا طلوع خورشيد در ناز و نعمتند و گواراتر از همهء اينها براى هر مؤمنى هفتاد همسر حورى و چهار همسر آدمى است و مؤمن ساعتى با حوريان و ساعتى با همسر آدمى و ساعتى با خود روى تختها خلوت مىكند . تكيه داده ، به يكديگر تماشا مىكنند تا اين كه مؤمنى را شعاع نورى مىتابد و او روى تخت خود به خدمتكارانش مىگويد : اين نور تابان از كجا ؟ شايد خداى بزرگ بر من توجهى كرده است ! خدمتكاران به او مىگويند : خداى جل جلاله منزّه است بلكه اين حوريى از زنان تو است ، از كسانى كه با او نياميخته‌اى ، او پس از ديدن تو از ميان خيمه‌اش شوق ديدار تو را يافته و متعرّض تو شده و ميل ديدار تو را دارد ، و چون تو را ديده كه روى تخت تكيه داده‌اى شوق زده ، لبخندى به جانب تو داشته ، اين شعاعى را كه ديدى و پرتوى كه تو را فرا گرفت از سفيدى دندان‌ها و صفا و تميزى و نازگى اوست ! ولىّ خدا مىگويد : او را اجازه دهيد تا نزد من فرود آيد پس هزار تن از غلمان و هزار تن از دختركان مىشتابند آن حورى را بشارت مىدهند ، او