الشيخ عزيز الله عطاردي (مترجم: عطائى)

48

مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى)

مجهولى . پس نخستين چيزى را كه آغاز به آفرينش كرد ، محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را آفريد و ما اهل بيت را با او از نور عظمت خود آفريد . ما را به صورت سايه‌هاى سبزى در محضر خود نگاه داشت در حالى كه نه آسمان و زمين بود و نه مكان و شب و روز و نه خورشيد و ماه . نور ما از نور پروردگارمان جدا شد مانند شعاع خورشيد از خورشيد . ما خدا را تسبيح ، تقديس و ستايش مىكرديم و چنان كه سزاست او را عبادت مىنموديم . سپس شروع به آفرينش مكان كرد و آن را آفريد و بر آنجا نوشت : « لا إله الا اللَّه ، محمّد رسول اللَّه ، علىّ اميرالمؤمنين و وصىّ پيامبر است و به وسيلهء وى او را تأييد و يارى كردم . » سپس خداوند عرش را آفريد و بر كنگره‌هاى عرش نيز همانطور نوشت . آن گاه آسمانها را آفريد و بر كرانه‌هاى آن همان‌ها را نوشت . سپس بهشت و دوزخ را آفريد و بر آنها نيز همان جملات را نوشت . و آن گاه فرشتگان را آفريد و آنها را در آسمان جا داد سپس هوا را آفريد و روى آن نيز همان عبارات را نوشت . و بعد جن را آفريد و آنها را در هوا جايگزين كرد . آن گاه زمين را آفريد و بر پيرامون آن همانند آن جملات را نوشت . اى جابر ! بدان وسيله آسمان‌ها بدون ستون سر پا و زمين در جاى خود استوار است . و پس از همهء اينها آدم را از گسترهء زمين آفريد . - و بعد حديث را ادامه داد تا ان‌جا كه فرمود : - پس ماييم نخستين آفريدهء خدا و نخستين مخلوقى كه خدا را پرستش كرد و او را تسبيح گفت ، و ماييم واسطهء خلقت