است كه مردم عراق آن را نماز زوال مىنامند . فرمود : « بدان آنها كه نماز مىخوانند شيعهء علىّبن ابى طالب عليه السلام هستند ، و آن نماز توبه كاران است » پس آن حضرت نماز خواند و من هم خواندم ، سپس ركاب گرفتم آن گاه همان حرفى را كه اوّل گفته بود دوباره فرمود و پس از آن گفت : « خدا مرجئه را لعنت كند كه آنها در دنيا و آخرت دشمنان ما هستند » پرسيدم : فدايت شوم ! چه چيز شما را به ياد مرجئه انداخت ؟ فرمود : « آنها به خاطرم رسيدند » . « 1 » 3 - از علىّبن عقبه به يك واسطه از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه فرمود : « پدرم را وقتى كه چيزى غمگين مىكرد ، زن‌ها و بچه‌ها را جمع مىكرد سپس دعا مىفرمود و آنها آمين مىگفتند . » . « 2 » 4 - از ابن قدّاح نقل كرده ، مىگويد : امام صادق عليه السلام فرمود : « هيچ چيزى نيست مگر اين كه حدّى دارد كه به آنجا منتهى مىشود ، خداوند واجباتى را مقرّر فرموده است كه هر كس آنها را به جا آورد پس همان حدّ اوست و ماه رمضان را هر كس روزه بدارد پس همان حدّ اوست و حج را هر كس انجام دهد ، همان حدّ اوست . جز ياد خدا كه خداى عزّوجلّ به مقدار اندك از آن راضى نمىشود و حدّى براى آن تعيين نفرموده است تا به آن حدّ پايان يابد ! » سپس اين آيه را تلاوت كرد : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً ، وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا » . « 3 » و فرمود : « خداى عزّوجلّ براى آن حدّى مقرّر

--> ( 1 ) - كافى : 8 / 276 . ( 2 ) - همان : 2 / 487 . ( 3 ) - احزاب / 41 و 42 : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، خدا را زياد ياد كنيد و صبح و شام او را تسبيح‌و تنزيه نماييد .