آقاى من ! تو بر من نعمت فراوان دادى ولى من كم سپاسگزارى كردم ، و چه نعمتهايى به من مرحمت كردى كه جز تو شمار آن را نتواند ، چه آزمون خوبى از من داشتى و چقدر خوب با من رفتار كردى ! تو را به كمك و فريادرسى مىخوانم پس مرا كمك كن ! و از تو نواخواهى كردم پس بىنيازم كردى ، و از تو دور شدم در حالى كه نزديك بودى و پاسخ دادى ! و با درماندگى از تو يارى جستم و تو ياريم كردى و بر من گشايش بخشيدى و در وقت بيماريم تو را فرياد زدم و تو بيماريم را بر طرف كردى ، و در رفع گرفتاريم از تو يارى خواستم ، مولاى من ! تو را نيكو مولايى و نيكو ياورى يافتم . خداى من ! چگونه تو را سپاسگزار نباشم در حالى كه از باب رحمت ، زبان مرا به ذكر خود گشوده‌اى و به لطف خود چشم مرا نور داده‌اى از باب اينكه حجتى از جانب تو باشد و به قدرت خويش از باب عنايت گوشهايم را شنوا ساخته‌اى ، و عقل مرا براى سرزنش نفسم راهنمايى فرموده‌اى ! خدايا به درگاه تو از گناهانم شكوه دارم ، زيرا كه جز به پيشگاه تو هيچ مجرايى براى گسترش آن نيست ، بنابراين آنچه باعث دلتنگيم شده است از من بر طرف كن و از آنچه از امر دين و دنيا و خانواده و ثروتم بر خود مىترسم ، مرا نجات ده ! كه كار بر من دشوار شده و امر من پراكنده گشته است و نزديك است كه نفسم مرا از پا درآورد ، ولى اگر به لطف و رحمت خويش كمك كنى مرا از هلاكت نجات داده‌اى زيرا كه مولاى من ، جز تو كسى را ندارم ! تو اى آن بزرگوارى كه آمرزش پس از آمرزش مىكنى و منم آن فرومايه‌اى كه گناه پس از گناه مرتكب مىشوم !