دست خالى از درگاهت برنگردان ، بلكه چنان كن كه همانند بندگان فرمانبردار سرشار از نعمت تو باز گردم ! اگر چه من از آن اعمال نيك ايشان از پيش نفرستاده‌ام امّا اعتقاد به يگانگى تو را تقديم داشته‌ام و از ضد و شبيه براى تو انكار ورزيدم و از همان درهايى به درگاه تو آمدم كه تو فرمان داده بودى بيايند و به همان چيزهايى تقرّب جستم كه جز بدان وسيله كسى به درگاه تو تقرّب نجويد ! وانگهى به دنبال اين كارها به سوى تو بازگشتم با فروتنى و زارى و حسن ظنّ به تو و اطمينان بدانچه در نزد تو است و اميدوارى به شفاعتى كه كمتر كسى به تو اميدوار بوده است كه نااميد برگردد ! و با فروتنى و عجز و لابهء مستمندانه و فقيرانه و ترسان و پناهنده به تو از تو درخواست دارم ، با اين همه ، بيمناك و در حال تضرّع و پناهنده و پناه جويان آمده‌ام ، نه با تكبّر و سركشى و چون كسانى كه به عبادت خود بنازند و نه پشت گرم به شفاعت شفيعان ! علاوه بر اينها ، من از هر كمى كمتر و از هر خوارى خوارتر ، همچون ذره‌اى يا كمتر از آنم ! بنابراين اى خدايى كه در عقوبت بدكاران شتاب نمىورزى و فرورفتگان در لذّت را به غفلت نمىگيرى ! و اى كسى كه لغزشكاران را مىبخشى و خطاكاران به فضل و كرمت مهلت مىدهى ! منم آنكه بد كرده‌ام و به خطاى خود اقرار دارم ! منم آنكه در درگاه تو گستاخى نمودم ، منم آنكه از روى عمد نافرمانى تو را كردم ، منم آنكه زشتى عملم را از بندگان تو پنهان داشتم و پيش تو آشكار كردم من هم كه از هيبت تو نتريسدم و از خشم تو نهراسيدم ! منم آن كه بر خود ستم كردم و در گروى بليّهء خود ماندم ، آرى من بىشرم و حيايم ! منم گرفتار رنج بسيار ! پس به حق آنكه از ميان خلق برگزيدى و به قرب خويش