اصمعى مىگويد : در پى او رفتم ديدم او زين العابدين عليه السلام است . « 1 » 32 - از طاووس فقيه نقل كرده است ، مىگويد : او را ديدم كه از شامگاه تا سحر طواف مىكند و عبادت مىنمايد ، و چون كسى را در پيرامون خود نديد ، رو به طرف آسمان كرد و گفت : « خداوندا ستارگان آسمانت از انظار ناپديد شدند و چشم مردمان به خواب رفت و درهاى رحمت توبه روى درخواست كنندگان و گدايان باز است ، اينك من به درگاهت آمده‌ام تا مرا بيامرزى و مورد ترحم قرار دهى و سيماى جدم محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را در عرصات رستاخيز بر من بنمايانى ! » . سپس گريست و خدا را مخاطب قرار داد و گفت : « خداوندا ! به عزت و جلالت سوگند كه هدف من از نافرمانى مخالفت تو نبوده است و هنگامى كه تو را نافرمانى كردم از راه سركشى و به دليل شك و ترديد در خداوندى تو نبود ، و نه بدين جهت كه از كيفر و عقوبت تو ناآگاه بودم و نه آن كه سينه در برابر مجازات تو سپر كرده باشم ، بلكه نفس من امر را بر من مشتبه كرده و پرده‌پوشى تو نيز در اين راه كمك كرد . اكنون من نمىدانم چه كسى مىتواند مرا از عذاب تو نجات بخشد ؟ ! و اگر تو رشتهء محبت خودت را از من قطع كنى به ريسمان چه كسى چنگ بزنم ؟ ! پس واى به رسوايى من در فرداى قيامت كه در پيشگاه تو بايستم ، آن گاه كه به سبكباران بگويند : بگذريد ! و به سنگين باران بگويند : در آتش دوزخ فرو ريزيد ! آيا من با سبكباران مىگذرم و يا با سنگين بارها

--> ( 1 ) - مناقب : 2 / 252 .