آقاى من ! آيا مرا از جمله اهل شقاوت آفريده‌اى تا گريه‌ام را طولانى كنم ؟ يا از اهل سعادت خلقم كرده‌اى تا اميدوار باشم ؟ ! سرورم ! آيا اعضاى بدنم را براى آلوده شدن آفريده‌اى و يا براى نوشيدن آب جوشان اجزاى درون بدنم را خلق كرده‌اى ؟ ! آقاى من ! اگر بنده‌اى توانسته از دست مولايش فرار كند ، پس من نخستين بندهء فرارى از درگاه توام ! ولى من مىدانم كه هيچ كارى را نمىتوانم بكنم ! آقاى من ! اگر عذاب من از چيزهايى بود كه بر ملك تو مىافزود ، از تو درخواست صبر و شكيبائى مىكردم ، جز اين كه من مىدانم كه نه اطاعت اطاعت كنندگان بر ملك تو مىافزايد ، و نه نافرمانى گنهكاران چيزى از آن كم مىكند ! سرورم ! من چه باشم و خطرم چيست ؟ به لطف خودت مرا ببخش ! و با پرده پوشيت گناهان مرا بپوشان ! و به لطف و كرم ذات مقدست از سرزنش من درگذر ! خداى من ! و اى آقاى من ! آن گاه كه من در بستر مرگ افتاده و دستهاى عزيزانم مرا زير و رو مىكند ، به من رحم كن ! و چون روى تخت براى غسل دادن انداخته‌اند و همسايگان صالحم مرا غسل مىدهند ، بر من رحم كن ! و آن گاه كه اطراف جنازه‌ام را خويشاوندانم گرفته و مرا مىبرند به من رحم كن ! و به وحشت و تنهائيم در آن سراى تاريك ( قبر ) رحم كن ! » . طاووس مىگويد : به قدرى گريه كردم كه صداى گريه‌ام بلند شد ، امام عليه السلام نگاهى به طرف من كرد و فرمود : « اى يمانى چرا گريه مىكنى ؟