و از آن جمله مطلبى است كه سفيان نقل كرده ، مىگويد : مردى خدمت علي بن حسين عليهما السلام آمد و عرض كرد : فلان كس از شما بد گفت و شما را آزرد ! فرمود : « مرا نزد او ببريد ، با او رفت در حالى كه گمان مىكرد ، او انتقام خودش را خواهد گرفت ولى همين كه نزد او آمد ، فرمود : « اى مرد ! اگر آن چه را كه دربارهء من گفته‌اى حق است ، خداوند آن را بر من ببخشد و اگر آن چه راجع به من گفته‌اى نادرست است پس خدا تو را بيامرزد . » . « 1 » 41 - همو مىگويد : بين آن حضرت و پسر عمويش حسن‌بن حسن اختلاف جزئى بود حسن نزد علي بن حسين عليهما السلام آمد در حالى كه آن حضرت ميان مسجد در بين اصحابش بود از هيچ چيز فرو گذار نكرد مگر هر چه بد بود به او گفت و او ساكت بود ، سپس حسن برگشت ، همين كه شب شد به منزل وى رفت در خانه او را زد ، حسن دم در آمد ، على عليه السلام فرمود : « برادر ! اگر آنچه گفتى راست بود خدا مرا بيامرزد و اگر دروغ گفتى پس خدا تو را بيامرزد و درود و رحمت و بركات خدا بر تو باد ! » سپس برگشت ، حسن به دنبال وى آمد و در پشت سر او گريه مىكرد تا اين كه دل امام عليه السلام به حال او سوخت . سپس عرض كرد : به خدا سوگند كه پس از اين كارى را كه تو نپسندى نخواهم كرد ! پس على عليه السلام فرمود : « من تو را نسبت به آن چه گفتى حلال كردم ! » . « 2 » 42 - اربلى مىنويسد : امام عليه السلام همواره مىفرمود : « از دست دادن دوستان غمبار است » و مىگفت : « خداوندا به تو پناه مىبرم از اين كه در جلو چشمان مردم ظاهر خوبى داشته باشم ولى در پيشگاه تو باطنم بد

--> ( 1 ) - كشف الغمه : 2 / 74 . ( 2 ) - همان .